Штипаљка

Дали овуј годину јуни га доживесте како што сте га доживувале к`д сте биле основношколци? Цепање тетратке, радување, цело лето пред тебе. У средину на јули почињаш да се осеќаш блажено у спори попладниња како Мексиканац на сиесту, а к`д почне месец пред септември, почиња прпа за надоваѓачки обавезе.

Летњи солстициј на наше Охридско Море га стартува след на трагични догаѓаи. Фалеше још да га снема езеро за да му се деси крај на т`ј град, после сви тија црнине, дезорганизацие, срамоте и шалтања на одговорности.

Док ми е муабет туја, сакам да ги пофалу онија кои догодине ќе се покакав од радост славејќи полавековност на постојање на тамошањ фестивал, а овуј годину бруцош од мој град се покажа као бољи органајзер на хепенинзи од њима. Смотлевци га доведева маестралнога Италијанина и будимпештански оркестар, а не успеава да ги баталив локални гусани од главноградски театри и водњански новопечењаци да тупив уздуж и попреко.

Тој су људи, да-ги-кажу професионалци, кои (ради тој што су глумци, професори и доктори на науке) треба да су мнемонајзерски супермени. Да.

А не умев да научив текст. Кој га читав, од лишче. Наместо, гордо да се исправив и да ги уперив очи у аудиториум док зборив. И да се наежив од пажњу на целу туј публику. И да осетив дека блебетав глупости кои некој друг им ги пишуваја да ги изрецитирав (пардон - да ги прочитав).

Овија рутине мора да се баталив, или бар заташкав сас идиот-екрани као дел од стејџ-еквипмент.

Да не гу забраву поделену одговорност измеѓу уметничкога и извршнога директора. Првиот ги викнаја, ама друг не знаја дека скупи биле за наступ. Или вториот одобрија паре, ама првиот мислеја дека не се уклапав у концепт (бре, бре, што ќе бесмо јаки, а?!).
Због тија и такви менаџментски жонглирања, ја добивам жељу да им укину прилив паре на слепци кои мислив дека се бавив сас уметност, културу, и сличните-тамо-сфере.

Сакам да виду, како трачер од мој град што сака да види, како тија лепотанчиња ќе се зазноив да спечалив. Да им треба од дно на душу да ги извадив задњи трошке на љубав, ако гу још имав, спрема оној што га правив и да су спремни да поцркав ако не се бавив сас тој.
Е, и да имав ед`н период од дарк-ејџис што би трајаја пет године.

Па да видимо кој ќе продужи да прави што правија претходно, а кој ќе се усмери накуде прање теписи, производство на ролетне и изнајмување појачала за свадбе.

Около шаролики дешавке, наше најголемо село у први д`нови на ов`ј месец беше домаќин на иљаднице млади сваштоправци од континент на чиво слепо црево смо ми сместени. Деси се Биенале. Како су га добро извеле тој, joj! Набутан распоред, огромни паре у игру. И прање и сушење и пеглање, сјајно! У место кое има стотина културни дешавке у ток на едну годину, накрцасва триста изложбе, проекцие, перформанси у недељу д`на!

Зашто, бе, зашто, некој сас оволики шарени играрије у кратак период сака да нè зашеметуе?
За да ни се заврти од тој колко-смо-тој-јаки-и-како-тој-ми-умемо-и-ми-можемо ?

И, што - дали ќе га приметите човека позади завесу?
Или ќе видите дека јелоу-брик-роуд е една баш добра заебанција?

Нели, суштина на постојање е, ваљда, да ви е јасно од куде сте, што сте, што правите и накуде сакаде да идете? Мож и пробуете да си одговорите.

Знаете кои су најпопуларни пароле/флоскуле/слогани/ меѓу сви житељи на овуј нашу земљу у задњи године? Уније, пактови, континенти, океани, дрн-мрн, бла-бла, јака ствар...

Епа, ја беше куде наши источни комшие и тамо пукна гума на бус док се возесмо. Немаше резервна гума (не се зезам). Шофер немаше (или нејќеше?!) да се јави на сервис/шлеп-службу/транспортну фирму да ни дојде на помоќ.

И тамо су улице прљави. И тамо људи гу имав некултуру спрема сами себе и странци. Од сунцобрани се ќаруев десетице иљаде евра дневно на плажу у малечак приморски град. Тај држава е у филм дека е курац-и-пол. Затој што припада на двете организацие (економска и политичко-воена) сас кои наши мудросерци нè дриблав и премного време. А пошто народ (сви људи, СВИ) су у основу глупи биќа. И треба им некој јак да ги води. То ест - да ги води или да ги тера. У време к'д не се знае ни кој пие, ни кој плаќа.

Народ има толко јаку перцептивност, што ако му се покажев шарени врата има да се загледа толко бело у њима. Има да се чуди зашто су такви, што има позади њима. Терање на свои работе без обзир на околности е нешто кое тешко се остваруе. Док постоив поступци засновани на тој "што ќе кажев комшие", "не смо такој васпитани" и "све ќе си дојде на свое место", до т'га немојте много-много да се запрепастуете што Ѓуро и Саздо (порано ги викасва Курто и Мурто) ве љуљав од ед'н у друг скут.

Не знам дали знаете, ама више ги нема онија чичковци кои перверзњачив пред школе за балет сас бомбончиња.

С'га су тој момци на вашу возраст, кои у много работе су блиски сас вас, и кои сас некои други егзотике успевав да ве упецав за свои задовољштине. Збрала се дружина, а ви погодите како се викате.

Ја не знам што е сас мене, мож ќе треба да се изшамарам, па да си ги кажу овија горњи работе и на самога себе. Или сами да ме лупнев како бумеранг.

Ама, што и да праву, увек ќе сам поспреман да га иззноју г'з да постигну нешто и да сам си там'н док одмарам уморну силу, него шупче да ми е на изволте и да добивам калеидоскопски привиди и вештачки достигнуќа од онога што ги ангажира монтери на сјајни фасаде, позади кои нема ништо или разрушени зграде...

Слики: Ерик Вајт