Боли глава

Одеднаш, наместо да се прашуваме што направиле или не направиле институциите, јавноста почнува да прашува каква била мајката Ивана, што правела, со кого била, дали „имало причина“ за тепањето. Сериозно?

Во обид оваа трагедија, од која здивот застанува, некако да ја направиме поподнослива за себе, почнуваме да копаме по нивните животи, во потрага по олеснување на сопствената совест.

Секој детаљ го третираме како важен: секоја изјава, секое сведоштво, секој интимен фрагмент од нивните животи. Се лажеме дека така изразуваме сочувство, а всушност ѝ овозможуваме на јавноста да склопи пресуда што ќе ѝ помогне да воспостави дистанца и полесно да заборави. Како што ги заборави и сите претходни жртви на фемицид.

Тамара Чаусидис, Призма, 02.04.26.

После Холокаустот рековме „никогаш повеќе“.

Човештвото веројатно никогаш не си кажало поголема лага.

Толку се ужасни хорорите што ги гледаме во Газа, што лекарите мораа да создадат нови термини за да го опишат она што се случува; како на пример WCNSF — „повредено дете без преживеано семејство“ (Wounded Child No Surviving Family).

Газа е гробиштето врз кое почина нашата колективна човечност.

Humza Yousaf, во говор во парламентот на Шкотска, 03.09.25.

Какво лицемерие! Кога жолтиот само навестува дека ќе нападне ледена земја со 50.000 жители, Европејците стануваат на нозе, се спротивставуваат, огорчени се, плукаат по него, ги испраќаат своите војници за одбрана... А кога тој напаѓа земја во пустина со 92.000.000 луѓе, тие се согласуваат, го поддржуваат, некои дури и го тапкаат по грбот...

Бранко Ѓуриќ Ѓуро, 01.03.26.

Живеам во Еквадор за да се вратам еден ден во Македонија, но не ме сакаат овде... Како да има меѓу мене и Македонија и Скопје некоја невидлива бодликава жица за повторно силно и страствено да се прегрнеме, само како што ние знаеме... Во време на ВМРО ДПМНЕ си заминав од Македонија, во време на СДСМ иако бев повикан да се вратам, не ми се овозможија услови да останам овде... Шест месеци сум тука, никој не ми тропна на врата за да почнам со работа во театарот. Ме излажаа.

Кирил Поп-Христов, Канал 5, „Само вистина“ 11.04.18.

Сулејманија, Ирак, 1991 година. Курдите беа повикани да се кренат на востание против режимот на Садам Хусеин, само за подоцна да бидат напуштени кога се променија приоритетите. Никој не застана во наша одбрана кога режимот распореди хеликоптери и тенкови за да го задуши востанието. Тие сеќавања сè уште се живи и длабоко врежани во нашите мисли.

Денес тоа поглавје го одбележуваме како Рапарин и не го забораваме наученото.

Неодамна видовме што се случи во североисточна Сирија, односно во Рохава. По сите ветувања што беа дадени, откако сириските Курди застанаа на првите линии на војната против Исламската држава, сведочевме како беа третирани.

Ирачките Курди денес конечно вкусија одредена мера на стабилност и достоинство во животот. Затоа за Курдите е многу тешко, всушност невозможно, да прифатат светските суперсили да ги третираат како пиони.

Искуствата се тука. Празните ветувања се тука. Премногу често на Курдите се мисли само кога е потребна нивната сила или нивната жртва. Затоа апелирам до сите страни вклучени во овој конфликт: Оставете ги Курдите на мир. Ние не сме оружје за изнајмување.

Шаназ Ибрахим Ахмед, првата дама на Ирак, му праќа порака на Трамп; FoNet, 05.03.26.

Во токсичните односи зависноста е клучен механизам на одржување на моќта: „јас ти требам“, „само јас можам да те заштитам“, „без мене нема достоинствен живот.“ Во политички контекст, тоа значи дека само власта може да обезбеди стабилност, дека секоја критика води кон хаос и дека преиспитувањето е опасно. Така, наместо рационална проценка, доминира стравот, а граѓаните постепено се позиционираат како зависни.

Тоа функционира затоа што граѓаните веќе однапред се социјализирани во емоционално незрели политички односи. Тие очекуваат грижа и признавање од лидерите, ги вреднуваат емоционално и развиваат лојалност или разочарување во рамки на својот личен регистар.

И политичките, како и секои други односи, имаат свој почеток и крај. Релациите што се хранат од силен емоционален набој, зависност и вина, не се расплеткуваат мирно, туку пукаат нагло и драматично. Во такви краеви, речиси никогаш нема победници затоа што емоционално нерегулираните партнери едноставно избираат да влезат во нова еднакво токсична врска. Со други зборови, партнерите драматично ќе се менуваат, а ние ќе продолжиме политички да живееме една бесконечна токсична интимност без последици.

Ирена Цветковиќ, Призма, 24.02.26.