Боли глава

Не знам како денешната војска гледа на тоа, но можам да ви кажам дека во 1980-тите, Хегсет би бил избркан од Вашингтон. Ако изведете таков трик со некое лажно христијанско позирање, тој не би го преживеал тоа. Луѓето би станале. Генералите би му пристапиле и би му рекле: ’Слезете од бината, господине. Нè понижувате.‘ Претседателот би добил телефонски повик и би го отпуштил на место.

Самата идеја Хегсет да се претставува како некаков христијански крстоносец... тоа не е она што го правиме во војската. Тоа не е ставот што го заземаме. Имаше еден генерал Бојкин, поранешен командант на ’Делта форс‘, кој по 11 септември изјави дека сме крстоносци кои одат против муслиманските терористи, и тој беше укорен бидејќи тоа не е она што го правиме. Ние сме аполитични. Ние ги одвојуваме црквата и државата.

А тука го имаме Хегсет како позира како современ крстоносец. Ова е антитеза на сè за што треба да се залагаме во војската. Дополнително го поевтинуваат христијанството — всушност, тоа не е ни христијанство, тоа е Стариот завет — но сакам да кажам, Квентин Тарантино напиша брилијантно сценарио и тој пасус од Семјуел Л. Џексон ќе остане во филмската историја како еден од најдобрите моменти. Но, Хегсет се обиде тоа да го претвори во реалност, припишувајќи му го на пилот... ова е нешто што деградира. Ова е нешто поради кое Хегсет треба веднаш да биде избркан од функцијата, веднаш отпуштен. Наместо тоа, како што рече Лари, целата оваа администрација е полна со ликови од цртани филмови, а Хегсет само се вклопува меѓу нив.

Скот Ритер, воен аналитичар, 20.04.26.

И во случајот со Ивана главниот дефект доаѓа од патријархатот. Другото е цел ланец на последици. Од таткото на Стојанче кој ја тепал мајка му, преку културата на потчинетост (молчи и трпи) на жената, до лишување од наследство на женското дете, до 39 полицајци со недостатоци во делувањето, до трансгенерациските трауми на мајки и баби и научениот мазохизам...

Ништо добро нема во патријархат, традициите и религијата. Ама десницата, црквата и насилните битанги мора да ја штитат патријархалната култура за да можат полесно да владеат и да ги потчинуваат другите.

Томислав Каранфиловски, Фејсбук, 02.04.26.

Одеднаш, наместо да се прашуваме што направиле или не направиле институциите, јавноста почнува да прашува каква била мајката Ивана, што правела, со кого била, дали „имало причина“ за тепањето. Сериозно?

Во обид оваа трагедија, од која здивот застанува, некако да ја направиме поподнослива за себе, почнуваме да копаме по нивните животи, во потрага по олеснување на сопствената совест.

Секој детаљ го третираме како важен: секоја изјава, секое сведоштво, секој интимен фрагмент од нивните животи. Се лажеме дека така изразуваме сочувство, а всушност ѝ овозможуваме на јавноста да склопи пресуда што ќе ѝ помогне да воспостави дистанца и полесно да заборави. Како што ги заборави и сите претходни жртви на фемицид.

Тамара Чаусидис, Призма, 02.04.26.

После Холокаустот рековме „никогаш повеќе“.

Човештвото веројатно никогаш не си кажало поголема лага.

Толку се ужасни хорорите што ги гледаме во Газа, што лекарите мораа да создадат нови термини за да го опишат она што се случува; како на пример WCNSF — „повредено дете без преживеано семејство“ (Wounded Child No Surviving Family).

Газа е гробиштето врз кое почина нашата колективна човечност.

Humza Yousaf, во говор во парламентот на Шкотска, 03.09.25.

Какво лицемерие! Кога жолтиот само навестува дека ќе нападне ледена земја со 50.000 жители, Европејците стануваат на нозе, се спротивставуваат, огорчени се, плукаат по него, ги испраќаат своите војници за одбрана... А кога тој напаѓа земја во пустина со 92.000.000 луѓе, тие се согласуваат, го поддржуваат, некои дури и го тапкаат по грбот...

Бранко Ѓуриќ Ѓуро, 01.03.26.

Живеам во Еквадор за да се вратам еден ден во Македонија, но не ме сакаат овде... Како да има меѓу мене и Македонија и Скопје некоја невидлива бодликава жица за повторно силно и страствено да се прегрнеме, само како што ние знаеме... Во време на ВМРО ДПМНЕ си заминав од Македонија, во време на СДСМ иако бев повикан да се вратам, не ми се овозможија услови да останам овде... Шест месеци сум тука, никој не ми тропна на врата за да почнам со работа во театарот. Ме излажаа.

Кирил Поп-Христов, Канал 5, „Само вистина“ 11.04.18.