Боли глава

Навистина смешно

Мислам дека по 5 децении или по 10 децении, ќе се чудат идните генерации што се случувало во овој период да некој толку ги подбуцнува луѓето да се делат на словенски или антички, едните другите да ги омаловажуваат или да ги негираат, тоа е смешно.

Никола Груевски, во изјава за новинари, А1 ТВ, 27.12.09.

28.12 2009

Уште сега

Уште сега си го замислувам нашиот претседател како со мегарска чаша античко-македонско вино во раката, наздравува под копитата на Букефал: „Знаеме кои сме, знаеме што сме, знаеме каде одиме! Да живее ЕВРОПСКА МАКЕДОНИЈА!“ А хорот на Косана во заднина јачи: „закукало девет удовица, заплакало девет сиротица...“

Жарко Трајаноски, „Дневник“, 23.12.09.

25.12 2009

Метафизика

Што се добива кога некој се обидува по прашањето за одбрана на името и на идентитетот да и' отвори на нацијата трето око, да ја внесе во четврта (античка) димензија и за таа цел да и'го изостри шестото сетило? Се добива петти елемент спакуван како двојно вето, седма сила прогласена за предавничка, осум максималистички барања, кои мирисаат на деветтиот круг и кец-позиција во европското оро. По таквиот дебакл во десет чекори, не ни останува ништо друго освен и понатаму да се занимаваме со производство на чиста метафизика, наречена мерење рејтинзи.

Катерина Блажевска, „Дневник“, 23.12.09.

24.12 2009

Можат

Можат да уценуваат медиуми, можат да се закануваат и да палат коли, можат да рекетираат и грабаат имоти во бизнисот, можат да ги врзуваат своите пратеници хипотекарно, да не мислат со свој ум; можат да ги прават најцрните и најгнасни медиумски кампањи против некого и нешто, се' тоа можат - недвосмислено! Но не можат да донесат важна одлука за државата, која за неа ќе отвори сосема нова развојна можност и целосна сигурност.

Љубомир Д. Фрчкоски, „Дневник“, 22.12.09.

23.12 2009

Џо Луис

Единствен кој е застанат на браникот на татковината, единствен што ги брани името, идентитетот, јазикот, нацијата, историјата, е Грујо со својот политички тим. Тој е боксер. Грујо е „лоунер“, осаменик. Поединец против сите. Грујо е Џо Луис во политиката! Осамен, тивок, без поддршка, со спрепки (и директни и подмолни). Но, во исто време, е талентиран, луциден, непредвидлив, храбар и посветен на својата борба. Борба против меѓународните ариевски Макс Шмелинг горостаси, но и борба против домашните хиени. Џо Луис е нашата единствена одбрана.

Миленко Неделковски (цитиран од Геровски, „Време“, 21.12.09)

22.12 2009

Удбашки бајки

Тутуруткине од “Вечер” тврдат дека јас сум еден од “одбраните новинари” што ги плаќа фондацијата Сорос “за рушење на македонизмот”. На веб-изданието им оставив ваков коментар: “А бе, глупчовци едни, зошто не покажат вашите инспекции некое пусулче, па да се види кога зел Героски пари од Сорос, за трибините на Граѓани за европска Македонија? Или од кого било друг? До кога, бе, ќе тртљате дека земаме пари од грчки или од некои други, таинствени странски извори? Да имаше нешто такво, тајната полиција на ВМРО-ДПМНЕ досега сто пати ќе го откриеше, а вие, нормално, први ќе го објавевте”.
Има ли, бе, во оваа држава некое чоече што се вика Јавен обвинител? Па да не’ поапси нас, предавниците, или да ги поапси овие удбашки и србомански копилиња што се претставуваат за македонски патриоти!

Бранко Героски, „Време“, 19.12.09

21.12 2009

Филтер

Во седумдесеттите години кога немаше колор-телевизори, луѓето ставаа на екраните филтри со бои на виножитото и тоа им создаваше илузија дека имаат слика во боја. Владата сега ни нуди токму таков филтер и нè убедува дека црното е бело, зеленото црвено, а само портокаловото - портокалово. Чиј идентитет го брани власта од таква далтонистичка позиција ако претходно, по „букурешки“ принцип, веќе ги подели граѓаните на бругарофили, србофили, грчки сватови и албански снаи. По толку поделби, во земјава не остана ни еден типичен Македонец, освен се разбира, оние ретките што добиле сертификат за тоа од ВМРО-ДПМНЕ.

Катерина Блажевска, „Дневник“, 19.12.09

21.12 2009

Ах, Ѓелиќ, Ѓелиќ

Ах, Ѓелиќ, Ѓелиќ, за сè е виновен тој Божидар Ѓелиќ, сегашен колега на Наумовски и бивш министер за финансии во српската влада. Да не попуштеше, своевремено, пред убедувањата на Љубчо Георгиевски, па Грујота да си го задржеше за свој советник, наместо овој сега трапаво да глуми лидер вмровски... Не гарантирам за повеќе, ама, во најмала рака, ќе имавме 100 отсто повеќе шанси за прв пат во историјата да бидеме пред Србија. Да, кој знае кај ќе и’ беше алот, ако и таа тргнеше по советите на нашиов „преродбеник“... Биваше ли, стопанката, на толку грчки сватови ем невести на ДУИ, како капак на сè, и српски советник баш сега да нè стрефи!?

Никола Младенов, „Фокус“, 18.12.09.

18.12 2009

Гарнитура

„Гарнитурата“ на г. Груевски на многу лесен начин и со голема политичка ноншалантност успеа да завладее со целокупната јавна сфера во Македонија. Таа потчини под својата „чизма“ сè што можеше: законодавството, извршната власт и јавната управа, администрацијата, полицијата и нејзините служби, регулаторните тела, огромни сегменти од судството, локалната власт, јавните образовни, научни и културни институции, воспостави контрола врз голем дел од медиумите, синдикатите, студентските организации, невладини организации, институти и тинк-тенкови, рекламни агенции и креатори на јавното мислење, ги натера приватните компании здружени во комори да се натпреваруваат во додворувањето кон неа, ги исплаши малите бизнисмени кои се чувствуваат безнадежни и незаштитени од „гарнитурата“. Конечно таа „гарнитура“ стекна контролата и врз шефот на државата. Ништо веќе не постои што е надвор од затворениот и контролиран круг.

Никола Поповски, „Дневник“, 17.12.09

18.12 2009

Нема потоп

Затоа, овие ликови се обидуваат со бедна пропаганда да ја зајакнат масовната хипноза, психоентропија, невроза и комплекс. Тие не се заинтересирани за суштинска катарза на националниот идентитет на Македонците низ кој би излегле како нација суверена во самоспознанието и со државотворен капацитет. Напротив, тие би ја спречиле таквата еманципација и соочување по секоја цена, зашто од масовното несвесно ја црпат својата политичка енергија. Оттаму, за нив решение за името претставува пропаст. Откако проблемот ќе се реши и државата ќе се придвижи напред, сите ќе сфатиме дека нема потоп и масовната хипноза ќе исчезне.

Петар Арсовски, „Утрински весник“, 17.12.09.

17.12 2009

Прекалени борци

Партијата може да даде неопходна дисциплина, нејзината цврста структура и војничка дисциплина може да го скроти постмодерното бунило. Ценам некои прекалени партиски борци, како Влатко Ѓорчев на пример, луѓе кои го понесуваат товарот...

Алекс Букарски, „Дневник“, 15.12.09

17.12 2009

Возможно

Ова четиво, Апелот, е полно со себесожалување и проектирана омраза, која како гној цеди на сите страни и базди во истите правци. Тоа е роб на стариот злокобен македонски архетип, дека сите нè мразат и дека сме заобиколени со четири волка. Дека единствено во ропство, со песни и ора сме всушност слободни и непокорени - вистинските ние? Тоа е исто така текст кој покажува колку поробениот ум не може да ги разлачи рационално причините за нашиот - владин неуспех на патот кон НАТО и ЕУ. Не може погенерално да создаде приоритети на национални интереси и за нив да приспособи политика и дипломатија - за да ги оствари. Наместо тоа тој „гуслари“, пее песни тагувалки, плачипи....овски епови за проколнатите Македонци. Не бре, браќа и сестри демократи, вашата влада е неспособна да реши проблем, без при тоа да ги загрози националните интереси на Македонија. Нејзе и' се чини тоа невозможно во спорот со Грција. За неа и можно да е тоа невозможно бидејќи толку им сече. Но, не е невозможно, напротив, возможно е без загрозување на нашиот идентитет.

Љубомир Д. Фрчкоски, „Дневник“, 15.12.09

16.12 2009

SOS

Агресивната и конзистентна политика на владата гарантира дека за две до три години целото население ќе може да пазарува во ес-о-ес продавниците, а не само оние што ја имаа привилегијата да се преродат пред другите. Браќата и сестрите кои и покрај својата наивност и беспрекорните напори на владата нема да можат да влезат во категоријата на живите мртовци, односно во групата на мртвите гладни, ќе можат да си купат каладонт и главички од ситна риба за чорба ако плукнат плиток шлајм врз сликата на Љубе Бошковски што ќе се појавува на касиерските компјутери во Тинекс...

Бранко Тричковски, „Глобус“, 15.12.09.

15.12 2009

Леб и партија

Во едно колонијално дуќанче во приземјето на една скопска станбена зграда, какви што има илјадници, една жена го моли гранапџијата да и' даде на рабуш половина леб и по сто грама сирење и салама за појадок на децата. Трговецот со многу внимателност ја потсетува дека тоа му го повторува секое утро, но и оти има неплатен долг веќе два месеца. По повторната молба на сосетката тој ја советува за помош да и' се обрати на својата партија, чиј активист била и која е на власт. Сосетката му одвраќа, „тоа тебе да не те интересира, а јас повторно ќе гласам за мојата партија“.

Манчо Митевски, „Утрински весник“, 14.12.09