1020 hPa
77 %
15 °C
Скопје - Сре, 15.04.2026 12:59
100 години зборам дека националниот идентитет денес е анахрона категорија. Како и самата национална држава. Чии еманципаторски потенцијали се одамна исцрпени. Зборам и тоа дека самиот, благодарение на експанзијата на масовните медиуми додека растев, сум идентитетски поблиску со некој жител на Хондурас отколку со мојот роден татко.
Со појавата на интернетот и социјалните мрежи играта тектонски е променета. А промената што нè очекува со најголемата технолошка иновација на човештвото наречена ВИ, не можам ни да претпоставам колку е огромна.
Освен тоа, бавење во национален идентитет додека улиците ти се полни со ѓубре, дишеш најзагаден воздух, трошиш чиста вода за пиење ко да после тебе следува потоп - е социолошки феномен. За илустрација, Скопје троши 700 литри дневно по глава на жител. Берлин - 120, Атина - 140.
Кирил Арсов, Фејсбук, 04.11.25.
Живееме во:
- Фарса - зашто некои фарсични ликови ги узурпираа сите сегменти на животот;
- гротеска - зашто нивното делување, нивното самофалење и нивните амбиции се претерани, а сето тоа е во несклад со нивните морални и ментални капацитети;
- пародија - зашто до пародија се доведени сите системи во земјава: парламентарниот, судскиот, образовниот итн.;
- театар на апсурдот - зашто не постои народ на светот, освен нас, кој би прифатил да живее во ваков вид инверзна логика;
- комедија - зашто владејачката елита со своето медиумско слугинство се забавува во оваа неронијада во која живееме;
- трагедија - зашто сите овие измешани жанрови одземаат животи на невини луѓе, а луѓето им го даваат својот глас на убијци.
Кокан Младеновиќ, театарски режисер; Фејсбук, 03.11.25.
Кога во 2013 можеа да влечат гласачки кутии по тротоари и да исклучуваат лифтови и по цена на жртви, не гледам зошто претставници на иста власт не би расипувала камиони, не би го затрупала градот со ѓубре и по цена на болести и не би местела дебати. Се разбира, ова е само дел од она за што се способни.
Офелија Димковска, Фејсбук, 31.10.25.
Јас сум еден од оние што не се згрозија над ѓубрето во Скопје, таа горда европска престолнина на културата. А и зошто би се згрозил? Небаре првпат ни се случува да живееме во ѓубре. Па, откога паметам, нам ѓубрето ни е амблем, симбол на нашето постоење. Ние, на овие простори, не сме хомо сапиенси, ние сме хомо квисквилијаруми. Луѓе од ѓубрето и на ѓубрето. Суперхерои на ѓубрето. Додуша, не сме супермени, повеќе сме некако рабишмени. Луѓе што ќе го посеат своето ѓубре на секое згодно место што ќе го видат.
Ѕвездан Георгиевски, Призма, 28.10.25.
Од речиси спастрена државичка при распадот на Југославија, во предност пред Хрватска, Албанија и Бугарија (сите се спастрија во меѓувреме) - ние денес се распаѓаме.
До степен што денес во однос на нашите европски соседи, каскаме во сите битни прашања, од образование до здравство, од животна средина до економија, негде меѓу 50 и 100 години.
Држиме убедливо најнизок стандард, имаме 4-5 помал БДП пер капита од Словенија или Хрватска.
Паднавме толку ниско, што базични комунални и јавни услуги за нас се луксуз.
Немаме чист воздух и почва, најзагадена европска земја сме, која апсурдно е и најголем загадувач на Егејското море, без да имаме излез на море.
И конечно, заради инатот и тесните интереси на партиите и нивната наркоманска зависност од крадење буџет, дојдовме до степен на нечистотија што ни се заканува со тифус, колера или бубонска чума.
Важно создадовме илјадници милионери кои си ги изнесоа парите, немаме независни институции или опозиција, ама редовно славиме национални празници со свечена академија.
Ивор Мицковски, Фејсбук, 23.10.25.
Два дена сите се чудат за изборниот резултат во Кочани, а никому не му текна на клетвите и омразата што се истурија врз новинарите и фоторепортерите кога известуваа со збор и слика за личните трагедии на луѓето засегнати од нашата најголема несреќа.
Тогаш многумина ги колнеа медиумите кои објавуваа фотографии од погребите, а и фоторепортерите кои беа наградени за фотографиите што ја прикажуваат ужасната болка на родителите кои ги изгубија децата во пожарот. Го колнеа и „супорт кочани“ кога ги објавуваше сведоштвата на преживеаните. Им пречеше да ја гледаат болката, а се криеа зад ѓоа заштита на интересот на жртвите.
Е па, затоа ја заборавија трагедијата - оти им пречеа сликите, им го нарушуваа комфорот да попуваат од морални висини. Ја заборавија трагедијата оти баш им беше гајле за жртвите. Важно им беше новинарите да им се криви. Што ги потсетуваат на ужасот.
Со прости зборови тоа се вика наметнување колективна афазија поради колективна себичност.
Марина Костова, Фејсбук, 21.10.25.
Ако идејата е дека ВМРО не се криви, ок, тугај сепак останува дека се одговорни, шо значи дека пак не треба да гласаш за нив.
Ако идејата е дека немат ни одговорност за целата ситуација, иако се на власт, тугај зашо би ги гласал ако немат одговорност дури ни коа се на власт?
Значи маабето не е ни да гласаш за некој друг у Кочани, не ти викам за кој да гласаш.
Туку можело и да не гласаш. Можело да седеш дома. Можело да нацрташ уметничко дело на ливчето.
Ама гласал си. И тоа од сите опции, па за ВМРО.
Сигурно не ве плаќат? Или мош ве плаќат? Ако ве плаќат барем некако ќе може да се сфане.
Пробувам да си објаснам човечки и да разберам шо е финтата.
Мош Кочани е ептен развиен и лансирате спејс шатли овие години па не сум приметил? Па те затоа и покрај толкава хаварија па сте гласале за ВМРО... оти постигнале некој сразмерно голем успех?
Значи ќе ги замолам кочанските Вмровци и Вмровки да остават коментар и да елаборират која е логиката?
Оти тоа му доваѓа како на пример, утре СДСМ да се на власт у Штип, да направиле брана, да ја рокнат браната и да се издаве пола Штип, па уште да пробуват да си ги поштедат нивните, и ја па за СДСМ да гласам. Значи треба да сум шекнат?
Душан Стојчев, 20.10.25.
Требаше малку дожд и студ за да се потврди дека градов пука по сите шавови.
Ѓубре епско, кабаст отпад ко некој да не бомбардира, инфраструктура заостаната и упропастена како да е војна, јавен сообраќај ни за зуб.
А најдоговорните за овој хаос си пуштиле билборд: Скопје ти ќе бидеш цвет.
Ние сме пролупана екипа.
Ивор Мицковски, Фејсбук, 03.10.25.
Наместо да учи, да работи, да се развива, да гледа да направи пари или да ебе нешто, да се забавува, да чита книги, да развива вештини, да спортува, да има некое хоби... просто да ИСЧЕКОРИ над средината, да НАДМИНЕ, да направи ПОДВИГ, да СОЗДАДЕ НЕШТО НОВО, тоа се затвара по партиски штабови, слуша упатства и спроведува наредби, оговара, шпионира, кодоши, се улизува, се слика како бот со уште 20-30 ботови наредени позади некој функционер како аптекарски шишиња, како племе со поглавар, повтара пароли, се пењави, просто деволуира во послушник, да биде пион во некоја секта, да ствара раздор, да се конформира, да си го затвори мозокот во кутија, да мисли на шини...
Наместо да го развива потенцијалот како самостоен човек, наместо да гледа како да придонесе нешто за заедницата, тоа се бута во партиски штаб, праи табели и оговара. Како саксии полиени со нафта ми се. Гледаш младо, здраво стебло, и глеаш почнало да се суши оти се насадило во отровот. Па толку ли бил потенцијалот?!
А бе оди расти! Оди свири гитара, земи цртај нешто, спортувај, фати заработувај на крај краева! Патувај! Скитај! Стварај! Што бараш во ШТАБ?
Мислам дека нема поочигледен индикатор за културен застој и економска уназаденост од овие млади што, од сите можни работи кои можат да ги прават, се пикаат во партии. Во која просперитетна земја има олку 20-годишни благонадежни штапски пацери? Греота.
Душан Стојчев, Фејсбук, 07.10.25.
Многу ми е јако што партиите се толку истрошени со кадри, што на листи за советници почнаа да кандидираат комплетно аполитични, анонимни личности кои никогаш не изразиле никаков став за ништо; објавите им се онака слики од цвеќенца, маченца, кафани, ресторани, коли, свадби и патувања.
„Гласајте за мене, гордо се кандидирам да работам за интересите на граѓаните, моето искуство е што имам завршено факултет и се имам сликано во Париз, и немам мислење за ништо!“
Сестро златна, брате златен, на сите ни е јасно дека интересот е да лапнеш советничка плата, или просто да им пополниш места на списокот.
Ти не знаеш кои се партиите, не знаеш што значи суверенитет или кворум, ама еве ќе ти дадеме шанса гордо да ја оправиш државата...
Душан Стојчев, Фејсбук, 30.09.25.
Дали сите вртиме телефони кога ќе бидеме притиснати до ѕид? Особено кога се работи за живот или смрт, за здравје, за итна услуга? Дали вртиме на сите што ги знаеме и не знаеме? Се разбира.
Ќе излаже секој кој ќе каже - јас никогаш не сум завртел телефон!
Зошто? Затоа што државата не ти остава друг избор. Затоа што треба да вртиш, да кумиш и да молиш за да добиеш услуга што ТИ СЛЕДУВА!
И уште кога ќе ти ја испорачаат, пазете сега - кога ќе ја добиете услугата што сте ја платиле и ви следува - треба да сте благодарни! Па уште ќе ти речат - аааа ајде ќе частиш сега, ти завршив работа…
Ма немој!? Ти си ми завршил работа?!
Катарина Синадиновска, солуција.мк, 26.09.25.
Страшни се пасивноста, апатијата, молчењето, резигнацијата, пред ова што ни се случува. Како луѓето да не се свесни или добро информирани што точно ни се случува со низата пожари и какви долгорочни последици ќе има ова врз сите нас. И кога сè ќе ни биде навидум „нормално“, кога нема да ни смрди под носот, и кога нема да го гледаме црниот чад – оти нели така сме навикнати, да го регистрираме и да реагираме само на она што ќе ни помине низ сетилата.
Не сакам да верувам дека сме навикнале да живееме со вперен пиштол во глава, дека и ова ќе помине само со пискања по социјални мрежи. Дека ќе дишеме, јадеме и пиеме отров со години и никому ништо, дека сме до толку анестезирани или сервилни на политичкиот отпад.
Само радикални мерки, сè друго е марш во место.
Николина Андова Шопова, Фејсбук, 14.09.25.
У принцип македонскиот карактер е антинаучен, антипроцедурален, антипромислен, антиподобрувачки, антирешавачки. Накусо: антиразвоен, антиработлив и антидобробитен.
Ако може просто да егзистираме, те така, со нула труд и максимум лезет и чешање стомак - супер. Дај му на македончето со ништо да не се замара, за ништо да не мисли, ништо да не прави и да се ослони на „природните текови“ - и оно ужива на максимум.
Јакото е шо нема ни да му е криво ако некои природни текови утре комплетно го удават и комплетно го снема. Македончето тоа го сфаќа како природно, „така требало“, „така сакал Господ“ и слично. Анти-иницијативност скроз. Како амеба шо овде е просто фрлена да ужива некој период и никој да не ѝ пречи во амебувањето. Ако изумреме, јбг изумреле и диносаурусите, битно јади пиј сери. Во меѓувреме, шо ти треба повеќе.
Статистиките постојат за да се попунуваат прилозите на вести, не за да се утврди некаква ситуација и да се смисли план и да се преземе акција за да се реши некаков проблем.
Сите са свесни кое дрво утре каде ќе падне и кого ќе утепа, која шахта ќе пропадне, кој мост ќе се сруши, кој пат колку е опасен и точно каде, која ќерамида ќе падне... и цело време маабетот е „не дај боже да се деси тоа“, а у меѓувреме никој не прави ништо за било шо.
Тогаш, некој ден, шахтата пропаѓа, патот убива по некое семејство, ќерамидата убива некој дедо, дрвото гмечи некое дете... и никому ништо. После се коментира друг проблем или дефект за кој сите се свесни а на никој, особено не на одговорните, не му текнува да го реши.
И сѐ така. По природните текови. Како животни шо никогаш не се освестиле дека се луѓе. Збирај желади зимото у дувлото и пази како скокаш преку гранката, може да паднеш у реката па да се удавиш! Верверички!
Душан Стојчев, Фејсбук, 23.09.25.
Росица (31) барала помош. Барала помош кога ја тепал, барала помош кога ѝ се заканувал, барала помош кога ѝ ја запалил колата, барала помош кога видела дека не ѝ помага никој и се плашела дека ќе ја убие. Ја убил. И нејзе и татко ѝ.
И сега ќе тече истрагата, по кој редослед и како? Истрагата може да почне од тоа кој не постапувал? СВР Велес, ЈО, не знам, некој не постапувал. Некој сметал дека убиецот, тој човечки отпадок, треба да е на слобода, за да може да ја малтретира девојката. Некој не видел проблем во тоа.
Прашањето е, кој е тој никој? Тоа сакаме да го знаеме. Кого плаќаме за помош, а не помага? Зошто институциите не ѝ помогнале на Росица по толку молење за помош?
Некој мора да понесе одговорност, Росица и татко ѝ немаат само еден убиец. Со години збориме дека не се постапува, дека треба законот да се смени - и ништо. Звук од штурчиња и ветерче во позадина. Кој дозволи убиецот да е на слобода по толку пријави? Кој?!
Ина Многуфина, Фејсбук, 16.09.25.
Што е политика на пријателството? Дали општеството може да биде засновано на пријателство?
Песните изворно напишани на грчки јазик, на македонски ги преведе авторот.
Хартиен брод со едра од слики плови по неба од сништа.