Боли глава

Живеам во Еквадор за да се вратам еден ден во Македонија, но не ме сакаат овде... Како да има меѓу мене и Македонија и Скопје некоја невидлива бодликава жица за повторно силно и страствено да се прегрнеме, само како што ние знаеме... Во време на ВМРО ДПМНЕ си заминав од Македонија, во време на СДСМ иако бев повикан да се вратам, не ми се овозможија услови да останам овде... Шест месеци сум тука, никој не ми тропна на врата за да почнам со работа во театарот. Ме излажаа.

Кирил Поп-Христов, Канал 5, „Само вистина“ 11.04.18.

Сулејманија, Ирак, 1991 година. Курдите беа повикани да се кренат на востание против режимот на Садам Хусеин, само за подоцна да бидат напуштени кога се променија приоритетите. Никој не застана во наша одбрана кога режимот распореди хеликоптери и тенкови за да го задуши востанието. Тие сеќавања сè уште се живи и длабоко врежани во нашите мисли.

Денес тоа поглавје го одбележуваме како Рапарин и не го забораваме наученото.

Неодамна видовме што се случи во североисточна Сирија, односно во Рохава. По сите ветувања што беа дадени, откако сириските Курди застанаа на првите линии на војната против Исламската држава, сведочевме како беа третирани.

Ирачките Курди денес конечно вкусија одредена мера на стабилност и достоинство во животот. Затоа за Курдите е многу тешко, всушност невозможно, да прифатат светските суперсили да ги третираат како пиони.

Искуствата се тука. Празните ветувања се тука. Премногу често на Курдите се мисли само кога е потребна нивната сила или нивната жртва. Затоа апелирам до сите страни вклучени во овој конфликт: Оставете ги Курдите на мир. Ние не сме оружје за изнајмување.

Шаназ Ибрахим Ахмед, првата дама на Ирак, му праќа порака на Трамп; FoNet, 05.03.26.

Во токсичните односи зависноста е клучен механизам на одржување на моќта: „јас ти требам“, „само јас можам да те заштитам“, „без мене нема достоинствен живот.“ Во политички контекст, тоа значи дека само власта може да обезбеди стабилност, дека секоја критика води кон хаос и дека преиспитувањето е опасно. Така, наместо рационална проценка, доминира стравот, а граѓаните постепено се позиционираат како зависни.

Тоа функционира затоа што граѓаните веќе однапред се социјализирани во емоционално незрели политички односи. Тие очекуваат грижа и признавање од лидерите, ги вреднуваат емоционално и развиваат лојалност или разочарување во рамки на својот личен регистар.

И политичките, како и секои други односи, имаат свој почеток и крај. Релациите што се хранат од силен емоционален набој, зависност и вина, не се расплеткуваат мирно, туку пукаат нагло и драматично. Во такви краеви, речиси никогаш нема победници затоа што емоционално нерегулираните партнери едноставно избираат да влезат во нова еднакво токсична врска. Со други зборови, партнерите драматично ќе се менуваат, а ние ќе продолжиме политички да живееме една бесконечна токсична интимност без последици.

Ирена Цветковиќ, Призма, 24.02.26.

Доколку се урнеме некаде и доколку починеме, тогаш претпоставувам дека ќе им стане јасно на сите дека оваа дебата за некоја идна влада и за некои идни премиери е одвишок и дека е беспредметна.

Христијан Мицкоски на прес конференција; СДК, 18.02.26.

Кога и да отворам социјални мрежи ќе ми се појават Видиноски, човекот на годината, деценијата, векот бре, кој прави кариера шетајќи по улици и снимајќи кај има ѓубре. Оној адвокатот со просек 6 на факултет, значи едвај што завршил, Јанаки, чие мислење е релевантно очигледно. Боки 13 и цела серија крајно исфеминизирани геј типови, фризери, шминкери, кои се главни забављачи со одвратни поткасти, Игор Џамбазов со мрсната коса кој тера вечито одмори по селата, Тони Михајловски со она гровтање од смеење, неколку женички кои прават досадни поткасти со фолкерки, некој Бомбакис со глупостите пишани на картон, оној ужасниот тропач на безвесни вицови Бојан што пресадил коса, кој е интересен нормално на IQ 81, ина многуфина која нема фаца. Некоја што пишува на фб.
Скоро ништо во оваа средина не ми е ни убаво, ни симпатично, ни паметно, ни креативно. Мочвара.

Томислав Каранфиловски, Фејсбук, 08.02.26.

Јануари е и зима е, и неколку луѓе што ги знам се преселија на оној свет. Ми се чини дека луѓето најмногу умираат ова време од годината. Среде зима или среде лето, кога е најстудено и најтопло. Починаа Васе Рингов, Драган Б. Костиќ, Зоки Панкер и Мижи. Бог да ги прости и лесна им земја.

Има денови кога и мене ми доаѓа да кренам раце и да оставам сѐ. Да ги спуштам ролетните, да ги навлечам завесите и да си легнам. Поразен. Така, во темница и зад затворени врати се вежбаме за времето што ќе го поминеме в гроб. Мислиме дека душата не го напушта телото со умирањето, инаку зошто би оделе на гробишта и би палеле свеќи над нечии останки што гнијат? Оваа морбидна гимнастика е oпштоприсутна во животот на секој што бил длабоко разочаран барем еднаш, а има ли таков што не бил? Се надеваме дека спиењето ќе ја избрише тежината што нѐ притиска, и тоа е надеж во преродба, или воскресение. Во обновено постоење со реновиран дух и варосани ѕидови што светат. Секое заспивање е мала смрт, и секој кревет е ковчег без капак, и тоа не е ништо страшно.

Тихомир Јанчовски, Економија и бизнис, 01.02.26.