Боли глава

Вчера на јутјуб каналот ‘Во центар’ имаше интервју со двајца мажи што загубиле дете во пожарот во Кочани, од кои едниот го загубил единственото дете што го имал, неговиот син. Што ми требаше да гледам. Скроз ме потресоа и ме разгневија интервјуата.

Меѓу другото, беше кажано и од двајцата дека кога имале средби со премиерот, почнал да им вика, ете, јас сум крив, јас сум ви крив, во некој пасив агресив стил и, како врв на сè, кога зборувале за првото барање за еднократна финансиска помош им рекол „одредете си цена за вашите деца, колку сакате да потпишам?” Тие изреагирале бурно па им било викано „знаете ли со кого зборите“ и слично. Ниту сочувство им изразил, ништо.

Пред некој ден кога имало комисија на која биле присутни родители и роднини на погинатите премиерот се смешкал и си седел на телефон. Никаква политичка или морална одговорност. Во други земји цели влади паѓаат за многу помали работи. Тука имаме власт врзана во криминални дејствија што себеси се штити а ги понижува и заплашува тие што го загубиле најмилото.

Не го споделувам ова ниту некој да лајкува или споделува. Живееме со толку потиснато разочарување што понекогаш единствениот издувен вентил ни е вака да го искажеме тоа што ни тежи.

Александар Маџаровски, Фејсбук, 23.12.25.

Денес, на краткоденица, Кокино ми го спомнуваат како „астрономска опсерваторија"! Кокино да ти имало процеп низ кој сонцето се гледало на рамноденичен изгрев - и тоа било (за денес!) една опсерваторија, една гордост, страшна!
А, бре луѓе, САМО Македонија нема модерна опсерваторија, не зборуваме за камења со процеп! Разбирате ли каков технолошки симбол е опремена опсерваторија, каква индиректна корист општеството влече за технолошки напредок со вистинска, а не пештерска опсерваторија ала Кокино?

Косово веќе има мала, но модерна опсерваторија. Косово. Ние - не. Ние имаме коњ насред плоштад да му ги гледаме мадињата одоздола. За коњи, стиропор и Прометеи фрлија стотици милиони евра, а со тие пари, на овие планини можевме да го имаме Арецибо, всушност 3 Арециба, наместо Скопје 2014, со 600-те МИЛИОНИ ЕВРА, наместо штетен антиквизациски плагијат.

Сега веќе нема ни пари. Во длабок минус од „нема", поточно. Останавме горди со македонското пештерско време, Кокино да ни е опсерваторија. Не знам како не ви е срам, макар онолку срам колку да се оправдате и пред тие што го исклесале Кокино! Не да не го спомнувате, спомнувајте го, ама не како гордост, туку со национална самокритика што денес ниту знаеме, ниту можеме ниту Кокино да направиме.

Емилија Целакоска, Фејсбук, 21.12.24.

на пат од аеродром накај скопје, три ноќе, жив чоек нема, лабаво, у трета, господски. чоек има време и да си спржне нешто по пат, да си подзачисти, да читне книга-две, да положи некој испит, да заврши факултет, да се вработи, да тркне до продавница... до следниот семафор, до следниот пешачки.

Ѓоко Здравески, Фејсбук, 04.12.25.

Македонските граѓани што ја напуштија државата полека почнуваат да се враќаат.

Христијан Мицкоски, 12.12.25, МИА

Кога Мицкоски лета дронови додека чисти ѓубре и нè уверува дека во реформите сме далеку пред Црна Гора и Албанија, само ЕУ никако да види, тоа не е глупост на човек што страда од делузија, туку политичка тактика. Политичката стратегија на денешното ДПМНЕ не е ништо друго, освен менаџирање на очекувања (празни контејнери како ултимативна цел), превентивно смислување изговори (ЕУ не нè сака) и создавање илузија на напредок (наводно завршени ЕУ реформи).

Политичарите менаџираат со нашите очекувања, не само реторички, туку и структурно. Преку спуштање на критериумите, така што не се занимаваме со суштински теми, како сообраќај, инфраструктура, јавни површини и паркинзи, туку само и исклучиво со ѓубре. Тие креираат политичка култура во која минорните активности изгледаат како великодушност.

Ирена Цветковиќ, Призма, 25.11.25.

Тој не тура идиоти за министри и директори на важни јавни претпријатија зашто има обврска кон нив или кон партијата, (тие мотиви се присутни, но се под бе) туку зашто тој смета - или некој му кажал - дека идиотите, лудаците, функционално неписмените, се најквалитетна солна киселина за растурање на институционалната арматура на државата. Идиотите во меѓувреме ќе опљачкаат што има да се опљачка, но и пљачката не е самата за себе цел, туку е инструмент за сјебување на системот преку финансиско и функционално истоштување. Како цреша на таа комитска торта доаѓа раширениот сомнеж меѓу луѓето дека Македонија како национална и државна реализација на македонскиот народ има смисла!

Бранко Тричковски, Фејсбук, 17.11.25.