Боли глава

— 63% од учениците не знаат да читаат (функционално се неписмени);

— Две третини од децата во МКД на возраст 7-9 години се дебели;

— Три четвртини од децата се дисциплинираат со ќотек;

— 30% од адолесцентите пријавиле умерена до тешка депресија;

— 40% од морбидитетите кај деца се од респираторни заболувања;

— Кај младите (14 до 24 г.) постои голема желба за иселување, при што 62% изразуваат подготвеност да заминат ако им се даде можност;

— 32,7 проценти од децата во државата живеат под прагот на сиромаштија;

— 94,2% од адолесцентите се чувствуваат непријатно да разговараат за прашања поврзани со менталното здравје поради општествената осуда и стигма;

— 67% од тинејџерите поминуваат повеќе од пет часа дневно на интернет, а дел од нивната активност е фокусирана на игри и социјални мрежи;

— бројот на деца е намален за 18% за 10 години.

УНИЦЕФ: „Анализа за состојбата на децата и младите во Северна Македонија“ (мај, 2025)

Цел живот и цела моја младост ја поминав на улици и по протести. Мислам дека од ова поважно денеска немаше. Да не се појави нашиот град и само да застане покрај родителите на живи изгорени деца е еден од најголемите порази што мислам дека сме ги доживеале некогаш, било кога.

Не може бре тие 300 луѓе во овој град за секој еден проблем, до изгорени луѓе и болници, права на жени, лгбти луѓе, фемициди, корупција, поскапување на струја, работнички права- тоа да се луѓето што гледаат дека ги мачи и дека ќе се осмелат да го направат минимумот, да излезат на улица. Значи, истите луѓе, апсолутно истите цели 10 години се гледаме и си викаме и си офкаме. Ама денес мислам издишавме.

Ние сме стварно будали што досега сме мислеле како да им го наместиме протестот на луѓето да им е после работа, па да не им е многу жешко, па да има сенка, па да не ги дувне ветер, па сега да не е многу долго, па како ќе го доодат, па сега ако врне па ај дали ќе дојдат, па сега може и од работа не ги пуштаат, па не може знаете секој. Дајте да завршиме со ова и да се помириме со тоа дека ние живееме во град и држава оперирана од секакво чувство на емпатија и колективна грижа.

Срамота за нашиот град!

Секоја чест на овие храбри луѓе од Кочани што скршени од болка бараат одговорност!

Ангел Димитриевски, Фејсбук, 30.04.25.

Во едно деноноќие се вклопивте во играта на Порфириј кој официјално го подреди „српскиот свет“ на Москва, додека Додик целно го антагонизира „српскиот свет“ кон Сараево. Целта е да го разиграте „јужниот коридор на српскиот свет“ во Северна Македонија - низ нова антагонизација на Македонците со Албанците - за продолжително подредена позиција на Скопје кон Белград. Во 1990-тите на Милошевиќ, сега на Вучиќ.

Ние Македонците, пак, со презир го отфрламе и последниов ваш обид националната надворешна политика да се користи за потпикнување шовинизам во наше име, а во интерес на руско-српската олигархија на Скопје низ коалицијата ВМРО-ДПМНЕ-СДСМ, промовирана на вашата „лидерска средба“.

Нам преговорите со ЕУ ни се дел од ослободувањето од таа олигархија и нејзините партии кои произведуваат штета по македонскиот идентитет, јазик и демографска одржливост. Во тоа ослободување основна е одбраната на просперитетот на македонскиот народ и на нацијата на Северна Македонија, свесни дека сме на „линијата на огнот“ од Балтикот до Егејот.

Ивон Величковски, Фејсбук, 25.04.25.

Ние денес разговараме за законски измени да може да се отвори структурата како владини институции нашето културно наследство да го дадеме на приватниот сектор за да може да прави бизнис од него. На тој начин со приватно-јавно партнерство може да се материјализира целата работа. Целиот свет се отвори на тој начин, а само ние останавме да го штитиме и да го затвораме. Јас ќе жалам ако сега не ги отвориме законите и не направиме промени.

Зоран Љутков, министер за култура; Вин-Вин, ТВ Телма, 17.04.25.

Додека по цела Европа ги поздравуваат студентите за она што го прават, и не само дијаспората (очигледно, раселената Србија во солзи) градоначалници на унгарски австриски германски градови, овде, навикнати да ги товарат во автобуси и да ги носат да скандираат и да јадат скара а да не знаат зошто го прават тоа, тргнале да го поддржат Вучиќ.

Многу ме интересира кои се овие луѓе, кој ги плаќа автобусите и кој го организира ова бламирање. Не си ја гледаат бељата овде кај што живеат, отидоа други да оправаат и спасуваат. Јасно, на погрешната страна се…

Ужасен срам.

Офелија Димковска, Фејсбук, 12.04.25.

Дали трагедијата во Кочани можеше да биде спречена ако функционираа институциите на системот за кои е надлежна Владата и нејзините институции по девет месеци и на општините безмалку по четири години на власт. На тоа, наместо јасен одговор, се повторува по стопати дневно дека ќе се апсат неселективно наназад 30 години сите виновници за сите големи несреќи што се случиле во Македонија.

Класична релативизација на кочанската трагедија.

На јавноста ѝ се сервираат приказни за лиценци, за корупција, за сѐ што нема врска со фактот зошто не се спречи најголемата трагедија во Македонија, бидејќи, не само таа вечер, имаше повеќе груби прекршувања на законите во кочанското огнено „кабаре“.

Како тоа поранешни началници на полицијата се уапсени, а министерот за внатрешни работи не чувствува ни морална одговорност за експресно да даде неотповиклива оставка. Врз која законска основа се заканите на власта врз медиумите да не се објавуваат снимки и извештаи од траорните настани и погребите? Под закрила да не се политизира трагедијата, па тоа да го дознаваме од странски медиуми.

Ерол Ризаов, Слободен печат, 09.04.25.