Боли глава

Што си мислат, кој ќе им се јавува на телефонската линија што ќе ја отворат од утре? Родителите на починатите, повредените, можеби некој од починатите да им бара помош?! Каква помош замислуваат дека ќе им бараат, парична или лекови?! Што си мислат овие дотераниве што не станаа од столица да се соочат со стварноста, наместо да пуштаат писма што други им ги составиле на чело со таканатечената претседателка на сите. Се исплака на првиот ден од пожарот, па си продолжи по патот на менување фустани, ракувања и ракоплескања на секакви глупости. Тие не се ни политичари, ни луѓе, не се дури ни фуснота. Создаваат со години држава дивоградба.

Не дека со години не тоне секакво сочуство и емпатија во тие кругови што упорно го повторуваат она глупаво „секој еден„ и „истиот“. Не дека со години не се градат кули од лаги и лажни ветувања, создавање замаглен прозорец кон светот, но сега прозорецот полека се заѕидува.

Нема ништо пострашно од тоа да немаш сочуство и да не се соживуваш со туѓата болка. Да повторуваш како расипана плоча што направиле тие претходно и дека протестите во Кочани се политички инструирани. Језиви сте бре!

Офелија Димковска, Фејсбук, 08.06.25.

Отидов до Стара чаршија да напишам нешто… Ја најдов уште понова од новата што ја видов лани. Нема веќе стара чаршија, освен ановите останати од турско. Тоа е хаос во кој никој ништо не почитува, ѓубре и бездомни кучиња, маси, столици насекаде, два-тројца уште се држат од некогаш кога имаше ресторани клубови и ред.

Ако во една реченица може да се напише, таа е оставена кој што сака да прави, па и масовно да одгледува вештачко цвеќе и да си го стави Ердоган на објект и да си отвора обложувалници среде гостилници и чадори што се распаѓаат…

Скопје, европска престолнина на културата.

Изгубен град.

Офелија Димковска, Фејсбук, 31.05.25.

Денес може да добиете одличен текст од 500 зборови за актуелната пакистанско-индиска воена криза за 15 секунди, на македонски јазик, составен од кој било чет-бот, дури и во видео или во аудиоформати презентирани од згодни, млади, исончани виртуелни презентери. Не мора да имате надворешно-политички новинар, кого треба месечно да го плаќате, да го финансирате некаде да патува, повремено да се разболува, да доцни наутро на работа, да пуши и да пие по пет кафиња дневно, да старее и да ви ја троши тоалетната хартија во редакцијата. Сонот на медиумските сопственици, а и на алгоритамската „јавност“ е остварен! Останатото е историја.

Сашо Орданоски, Локал Актив, 23.05.25.

Дури и таа опседнатост на македонската власт со Трамп, како контратежа на превртливата и лажлива Европа, ме потсетува на 2008. Демек, Америка ќе нѐ спаси од залошништвото на ЕУ. Во април 2008, американскиот претседател Џорџ Буш беше уверен дека на Самитот на НАТО во Букурешт покана за членство ќе добијат Хрватска, Албанија и Македонија. Оти нели, трите земји бевме нераздвојната „јадранска тројка“ и летавме заедно „со јато во НАТО“. И оп, и покрај изјавите на Буш, и покрај неговиот најавен говор на плоштад во Загреб, веднаш по завршувањето на Самитот на кој требаше да се прослави приклучувањето на трите балкански земји, Грција стави вето, Хрватска и Албанија набрзо станаа членки на НАТО, а јатото се растури.

Така што и сега, кога од 2025 се враќаме во 2008, нам ни преостанува да копаме гробови и да го бараме Александар.

Горан Михајловски, СДК, 16.05.25.

— 63% од учениците не знаат да читаат (функционално се неписмени);

— Две третини од децата во МКД на возраст 7-9 години се дебели;

— Три четвртини од децата се дисциплинираат со ќотек;

— 30% од адолесцентите пријавиле умерена до тешка депресија;

— 40% од морбидитетите кај деца се од респираторни заболувања;

— Кај младите (14 до 24 г.) постои голема желба за иселување, при што 62% изразуваат подготвеност да заминат ако им се даде можност;

— 32,7 проценти од децата во државата живеат под прагот на сиромаштија;

— 94,2% од адолесцентите се чувствуваат непријатно да разговараат за прашања поврзани со менталното здравје поради општествената осуда и стигма;

— 67% од тинејџерите поминуваат повеќе од пет часа дневно на интернет, а дел од нивната активност е фокусирана на игри и социјални мрежи;

— бројот на деца е намален за 18% за 10 години.

УНИЦЕФ: „Анализа за состојбата на децата и младите во Северна Македонија“ (мај, 2025)

Цел живот и цела моја младост ја поминав на улици и по протести. Мислам дека од ова поважно денеска немаше. Да не се појави нашиот град и само да застане покрај родителите на живи изгорени деца е еден од најголемите порази што мислам дека сме ги доживеале некогаш, било кога.

Не може бре тие 300 луѓе во овој град за секој еден проблем, до изгорени луѓе и болници, права на жени, лгбти луѓе, фемициди, корупција, поскапување на струја, работнички права- тоа да се луѓето што гледаат дека ги мачи и дека ќе се осмелат да го направат минимумот, да излезат на улица. Значи, истите луѓе, апсолутно истите цели 10 години се гледаме и си викаме и си офкаме. Ама денес мислам издишавме.

Ние сме стварно будали што досега сме мислеле како да им го наместиме протестот на луѓето да им е после работа, па да не им е многу жешко, па да има сенка, па да не ги дувне ветер, па сега да не е многу долго, па како ќе го доодат, па сега ако врне па ај дали ќе дојдат, па сега може и од работа не ги пуштаат, па не може знаете секој. Дајте да завршиме со ова и да се помириме со тоа дека ние живееме во град и држава оперирана од секакво чувство на емпатија и колективна грижа.

Срамота за нашиот град!

Секоја чест на овие храбри луѓе од Кочани што скршени од болка бараат одговорност!

Ангел Димитриевски, Фејсбук, 30.04.25.