Алексеј и Џулијан

23.02.2024 01:35
Алексеј и Џулијан

Деновиве интензивно се пишува за двајца политички затвореници. Западните весници оценуваат дека двајцата биле „оставени да умрат на рати“, бидејќи така сакале моќниците.

Алексеј Навални лежи мртов во некој фрижидер. Обдукцијата ќе покаже дека умрел најприродно од сите природни смртни случаи, некакво згрутчување, срце, што и да е, се случува.

Џулијан Асанж уште мрда, но само како лушпа од поранешен човек. Сè уште не е конечно решено дали тој ќе умре со многу природна смрт во затвор или на слобода.

Навални е вест зашто успешно е усмртен во казамат во Арктичкиот круг.

Асанж е во вестите бидејќи одбива целосно да умре во злогласниот затвор Белмарш и токму во Лондон се брани од екстрадиција во САД.

Дали има некои разлики меѓу двајцава, освен една - можеби техничка, бидејќи е само прашање на време - дека едниот е мртов, а другиот наводно жив?

Првиот го посвети својот живот на разоткривање на диктатурата на Путин и на ноторната корупција, во која близината на лидерскиот скут гарантира живот ко бубрег во лој, а оддалеченоста од истиот скут го води граѓанинот во ризик да падне од четврти кат, да испие отров или - кога граѓанинот ќе ги одбие првите две опции - да биде застрелан како куче на Црвениот плоштад, а убијците никогаш да не бидат пронајдени бидејќи ниту еден диктатор никогаш не се фатил себеси во злодело.

Другиот го посвети својот живот на разоткривање на американските воени злосторства, му покажа на светот дека за светскиот полицаец човечките животи во некој Ирак или Јемен се помалку вредни од животите на скакулците и дека, да имаше правда, американските претседатели и воени лидери, заедно со Путин, ќе скапеа во казамат во Арктичкиот круг или во злогласниот затвор Белмарш, кај и да е.

Но, сепак има разлики, можеби тие се повеќе од козметички, нека процени читателот.

Имено, Навални настрада од систем кој функционира токму онака како што бил дизајниран да работи. Асанж страда од лицемерието на поинаков систем кој се рекламира како доблесен.

Навални се опорави од труењето пред неколку години во Берлин и ништо немаше да му биде полесно отколку да остане дисидент - Германија е полна со дисиденти, Руси, Турци, Иранци, Кинези.

Одеше на телевизија и на приеми, добиваше награди од невладини организации и пишуваше бестселери.

Но, тој се врати дома знаејќи дека не оди во неговата куќа туку во казаматот и дека најверојатно ќе заврши таму.

Алексеј Навални не можеше да смета на ништо друго бидејќи кога Путин ветил нешто друго?

Што друго да очекуваш во земја каде што опозицијата не смее ниту да се кандидира за функција, а од печатот се бара крвавата војна да ја нарече „специјална воена операција“?

Што друго да бараш во системот каде што луѓето се апсат кога тивко полагаат цвеќе за починато лице?

Џулијан Асанж некогаш можеше да смета на „западните вредности“, слободата на говорот, заштитата на свиркачите, човековите права, интересот на медиумите за вистината за американските злосторства, на сето тоа сметаше Асанж, иако веројатно не бил верверичка - и пред него луѓе гинеа ако претераат во примената на „западните вредности“.

Асанж не сака - и сè уште одбива - да умре со маченичка смрт.

Неговите адвокати и поддржувачи апелираат на истите „западни вредности“, се пишуваат петиции и отворени писма, важни политичари ширум Европа се залагаат за Асанж, се одржуваат демонстрации. Слободата што ја рекламира Западот важи околу Асанж, но не и за него.

Едниот зборува за „лицемерие“ зашто Западот секогаш ја пробива границата што ја поставува високо.

Со полни усти „вредности“ ќе го осудат убиството на Навални и ќе и аплаудираат на неговата вдовица, а исто така „на рати“ ќе го убијат Асанж и ќе го игнорираат плачот на неговата сопруга.

Со дел од „вредностите“, руската „специјална воена операција“ на Запад правилно ќе се нарече злосторство, но израелската „операција против Хамас“ ќе биде „право на самоодбрана“ и мртвите тела на децата ќе се бројат поинаку, во зависност од тоа чија бомба ги убила.

Не може да стане збор за „лицемерие“ на Русија (Кина, Иран...) - таму се’ е како што треба, никој не ветил дека слободата, достоинството, правдата или еднаквоста се над некоја реална или имагинарна „државна“ причина чија тајна смеат да ја толкуваат само властодршците. Таму треба да бидете лудо храбар и да се спротивставите на тоа.

На Запад не е потребна луда храброст да се критикува западното лицемерие.

Во книгите тоа го прават Среќко Хорват или Јанис Варуфакис, во филмовите Мајкл Мур, во медиумите дури и преревносниот циник Карлсон Такер - феномени кои во Русија се сосема невозможни оти не се ни предвидени.

Онаму каде што постои принципот на слобода, има кој да го крене гласот кога ќе се прекрши.

Иако сè води до непријатното прашање за тоа што по ѓаволите е принцип ако се применува во мистична мерка, по што, како Асанж, може да се заврши во долгорочна смрт до бавна смрт.

Но, надежта последна умира - можеби на крајот она што останува од човечкото битие на Асанж ќе го спаси тоа што на Запад, во најголема мера, може да се лае по аномалиите на сопствениот систем.

Ако надежта не го спаси, тогаш Асанж ќе биде потполно ист како Навални, а читателот ќе може со добри аргументи да го смета целиов трактат за разликите меѓу двата системи за просерување.

Извор за текстот: Пешчаник