Животот се обидува да стане живот

Но и смртта се обидува да стане живот.
Смртта е во китот како стариот морнар
Со својата ужасна сказна.

Смртта мјаука во ќебињата – да не е маче?
Си игра со кукли, но тоа не ја влече.
Се џари во светлите окна, но светлина не распознава.
Во пелени е повиена, со трпение полна.
Учи да патка, ги гледа другите в уста.
Се смее и вика и себеси вкочането се слуша.
Зјапа во човечки лица
И ѝ се чини кожата им е чудесна месечина, па во тревата зјапа
Без да мрдне од вчера.
Во прстите свои зјапа и слуша: „Видете го детено!“
Смртта е сираче подметнато
Измачувано од венчиња цветни и неделни ѕвона,
Ја молкнат ваму-таму со скршена кукла
Девојчињата кои си играат мајки и погреби.
А смртта само сака да е жива. Но тешко ѝ оди.
Па плаче, липа, сака да е жива,
А ни мајка си не ја помни.

Смрт и смрт и смрт, само шепоти
Со очите затворени, проба живот да сети

Како радосен крик
Како блесок на ровја
Осамениот даб што го бие.
А смртта е
Во роговите на ирскиот елен. Смртта е
Во коскената шнола на пештерска жена. А сепак не е –

Или во челуста на ајкулата што споменик е
На сопствената тажачка
На ’ртот од животот.

1972 г.

Превод: Зоран Анчевски