Лекомислена глава

Кога сè на тоа ќе се сведе
И косата ѝ е исплашена. И зборовите однатре ѝ се исплашени.

Кога сè на тоа ќе се сведе
И косата ѝ е исплашена. И зборовите однатре ѝ се исплашени.

Се кострешат како облека,
Ладна, измамничка, што дел од тебе не е.

И рацете исто, и нозете, и сета крв,
Дури сосема не се испразни сè. Сè заминува

Освен тоа што погледот може да го носи.
А може и тоа ќе го блувнеш, како прекумерна доза отров.

И тогаш
Гладот дрчен во твојот череп

Е тоа што си ти. Стои кај што ти стоиш
И вика, со глас што не можеш да го чуеш

За нешто што не можеш да го сфатиш.

1994 г.

Превод: Зоран Анчевски