Манијак

Јануари е и зима е, и неколку луѓе што ги знам се преселија на оној свет. Ми се чини дека луѓето најмногу умираат ова време од годината. Среде зима или среде лето, кога е најстудено и најтопло. Починаа Васе Рингов, Драган Б. Костиќ, Зоки Панкер и Мижи. Бог да ги прости и лесна им земја.

Има денови кога и мене ми доаѓа да кренам раце и да оставам сѐ. Да ги спуштам ролетните, да ги навлечам завесите и да си легнам. Поразен. Така, во темница и зад затворени врати се вежбаме за времето што ќе го поминеме в гроб. Мислиме дека душата не го напушта телото со умирањето, инаку зошто би оделе на гробишта и би палеле свеќи над нечии останки што гнијат? Оваа морбидна гимнастика е oпштоприсутна во животот на секој што бил длабоко разочаран барем еднаш, а има ли таков што не бил? Се надеваме дека спиењето ќе ја избрише тежината што нѐ притиска, и тоа е надеж во преродба, или воскресение. Во обновено постоење со реновиран дух и варосани ѕидови што светат. Секое заспивање е мала смрт, и секој кревет е ковчег без капак, и тоа не е ништо страшно.

Тихомир Јанчовски, Економија и бизнис, 01.02.26.