На гробишта

Сулејманија, Ирак, 1991 година. Курдите беа повикани да се кренат на востание против режимот на Садам Хусеин, само за подоцна да бидат напуштени кога се променија приоритетите. Никој не застана во наша одбрана кога режимот распореди хеликоптери и тенкови за да го задуши востанието. Тие сеќавања сè уште се живи и длабоко врежани во нашите мисли.

Денес тоа поглавје го одбележуваме како Рапарин и не го забораваме наученото.

Неодамна видовме што се случи во североисточна Сирија, односно во Рохава. По сите ветувања што беа дадени, откако сириските Курди застанаа на првите линии на војната против Исламската држава, сведочевме како беа третирани.

Ирачките Курди денес конечно вкусија одредена мера на стабилност и достоинство во животот. Затоа за Курдите е многу тешко, всушност невозможно, да прифатат светските суперсили да ги третираат како пиони.

Искуствата се тука. Празните ветувања се тука. Премногу често на Курдите се мисли само кога е потребна нивната сила или нивната жртва. Затоа апелирам до сите страни вклучени во овој конфликт: Оставете ги Курдите на мир. Ние не сме оружје за изнајмување.

Шаназ Ибрахим Ахмед, првата дама на Ирак, му праќа порака на Трамп; FoNet, 05.03.26.