За ужасите и злосторите на западното новинарство

Изминативе осум години работев како хонорарен соработник за новинската агенција Ројтерс. Моите фотографии што ги покриваат приказните од прериските провинции беа објавени во „Њујорк тајмс“, „Ал Џезира“ и други медиуми низ Северна Америка, Азија, Европа и на други места. Во моментов, за мене е невозможно да ја одржувам врската со Ројтерс имајќи ја предвид нејзината улога во оправдувањето и овозможувањето на систематското ликвидирање на 245 новинари во Газа. На моите колеги во Палестина им должам барем толку, а всушност и многу повеќе.

Кога Израел го уби Анас Ал-Шариф заедно со целата екипа на „Ал Џезира“ во Газа Сити на 10-ти август, Ројтерс избра да ја објави целосно неоснованото израелско тврдење дека Ал-Шариф бил оперативец на Хамас – една од безбројните лаги кои медиумите како Ројтерс верно ги повторуваат и легитимираат. Подготвеноста на Ројтерс да ја шири израелската пропаганда не ги поштеди ниту нивните новинари од израелскиот геноцид. Уште пет новинари, меѓу кои и снимателот на Ројтерс Хосам Ал-Масри, беа меѓу 20-те убиени утрово во нов напад врз болницата Насер. Тоа беше таканаречен „двоен удар“ – тактика при која Израел прво бомбардира цивилна цел, како училиште или болница; потоа чека да пристигнат медицинари, спасувачи и новинари; и потоа повторно да нападне.

Западните медиуми се директно одговорни за создавањето услови во кои може да се случи вакво нешто. Како што рече Џереми Скејхил од Дроп Сајт Њуз: „секоја голема редакција – од Њујорк тајмс до Вашингтон пост, од Асошиејтед Прес до Ројтерс – служеше како транспортна лента за израелската пропаганда, перејќи ги воените злосторства и дехуманизирајќи ги жртвите, напуштајќи ги своите колеги и својата наводна посветеност на вистинско и етичко известување.“

Со тоа што ги повторуваат геноцидалните фабрикации на Израел без да проверат дали имаат каква било веродостојност – свесно напуштајќи ја најосновната одговорност на новинарството – западните медиуми овозможија да бидат убиени повеќе новинари за две години на едно мало парче земја отколку во Првата и Втората светска војна, како и во војните во Кореја, Виетнам, Авганистан, Југославија и Украина заедно – а да не зборуваме за изгладнувањето на цел еден народ, масакрот врз неговите деца и палењето живи луѓе.

Фактот дека делото на Анас Ал-Шариф му донесе Пулицерова награда на Ројтерс не ги натера да застанат во негова одбрана кога израелските окупациски сили го ставија на „црната листа“ на новинари обвинети дека се борци на Хамас и Исламски џихад. Не ги натера да застанат во негова одбрана кога тој апелираше до меѓународните медиуми за заштита, откако портпаролот на израелската војска објави видео во кое јасно ја искажува намерата да го ликвидираат по неговиот извештај за растечкиот глад. Не ги натера да известуваат чесно за неговата смрт кога го ловеа и убија неколку недели подоцна.

Го ценев тоа што го работев во Ројтерс изминативе осум години, но во моментов не можам да замислам да ја носам новинарската легитимација со длабок срам и тага. Не знам што значи да им се оддаде почит за храброста и жртвата на новинарите во Газа – најхрабрите и најдобрите што некогаш живееле – но чекорејќи напред ќе го насочувам сиот придонес имајќи го тоа на ум.

Извор: https://nbmediacoop.org/