Европа во штрајк

Низ Европа се шират штрајкови и други работнички протести против мерките на штедење и ремилитаризацијата. Во Белгија беа одржани национални штрајкови на железничкиот превоз и јавниот сектор, по кои на 26 ноември следеше генерален штрајк како голем завршеток на трите штрајкувачки дена.

Штрајковите се организирани поради потезите на радикално-десничарската влада предводена од Новиот фламански сојуз (NVA) на премиерот Барт де Вевер, со кои се намалуваат пензиите, се укинува индексирањето на платите според инфлацијата и се кратат разни социјални надоместоци, вклучително и оние за невработените.

Белгиските политичари се раководат според притисокот на Европската унија да бидат „конкурентни“ и според пристапот на Европската комисија за намалување на дефицитот преку воведување „фискална дисциплина“, а Де Вевер се правда со добро познатата приказна за затегнување на ременот.

Европските влади се соочуваат со масовни буџетски кризи: државните долгови достигнаа 106 проценти од БДП во Белгија, 101 процент во Обединетото Кралство, 102 проценти во Шпанија, 115 проценти во Франција, 138 проценти во Италија и така натаму.

Истовремено, истите тие влади одбиваат какво било значајно оданочување на богатите, ги зголемуваат трошоците за воена потрошувачка и го префрлаат товарот на кризата врз грбот на работниците. Белгија, на пример, годинава потроши повеќе од една милијарда евра за вооружување на Украина во војната против Русија и ја зголеми вкупната воена потрошувачка за четири милијарди евра.

Од почетокот на годинава белгиските синдикати го засилија своето дејствување – почна со штрајкот на наставниците, во кој во јануари учествуваа 30 000 луѓе, и со работничките демонстрации од 100 000 луѓе во Брисел во февруари; продолжи со генералниот штрајк во март и со повеќе регионални и секторски акции во пресрет на летото, а во октомври на работничките демонстрации се собраа 140 илјади луѓе.

Тоа беа најголемите демонстрации во Белгија во овој век и дванаесеттата масовна мобилизација откако актуелната шаренолика коалиција – составена од десни, центристички и социјалдемократски партии – дојде на власт по изборите во 2024 година.

Во Италија за 28 ноември генерален штрајк закажаа независните синдикати Unione Sindacale di Base (USB) и Confederazione Unitaria di Base (CUB). Другите италијански синдикати не се приклучија на оваа акција, но повикуваат на одделен генерален штрајк на 12 декември. Со новите штрајкови синдикатите се спротивставуваат на мерките за штедење на радикално-десната италијанска премиерка Џорџа Мелони и нејзиното ветување дека, во чекор со другите влади на НАТО, ќе ја зголеми воената потрошувачка на пет проценти од БДП.

Овие штрајкови се случуваат по неколкуте генерални штрајкови одржани низ земјата во октомври, како и по масовните работнички протести против геноцидот во Газа. Во Португалија за 11 декември е закажан генерален штрајк против драконската реформа на трудот на десничарскиот премиер Луис Монтенегро.

Реформата би ги отстранила правните пречки за масовни отпуштања во земјата – на што владата се потпира во голема мера – како и за масовните депортации на мигранти што ги поддржува радикално-десната партија Chega. Португалија, исто така, ја зголемува воената потрошувачка за една милијарда евра за до 2035 година да го зголеми уделот за воена потрошувачка на пет проценти од БДП.

Во Грција кон средината на ноември беше одржан еднодневен штрајк на железничарите, по низа еднодневни генерални штрајкови ширум земјата претходно оваа година. Во Обединетото Кралство неодамна штрајкуваа младите лекари, а во Франција во септември беа одржани масовните протести „Да блокираме сè“. Од забрзаното пропаѓање на Европа во војна и глад можат (можеби) да нè спасат само ваквите активности.

Извор: https://www.portalnovosti.com/