Блатер Мусолини

Репрезентациите на Италија и Чехословачка во финалето на првенството во 1934 година.

Во 1926 година, повереникот на Мусолини, Леандро Арпинати, беше поставен на чело на Италијанскиот фудбалски сојуз. Од 1932 година, младинските организации на Националната фашистичка партија беа поттикнувани да учествуваат во фудбалски натпреварувања, а низа клубови од исти градови беа споени за да се обезбеди подобра контрола врз нив. Мусолини до крајот на 1920-тите изгради над две илјади стадиони кои беа претворени во погодни простори за масовна пропаганда. Натпреварите редовно беа придружувани со воена музика, а трибините украсени со џиновски портрети на Ил Дуче. Играчите на националната репрезентација, како Џовани Ферари и Џузепе Меаца, беа славени како војници на новата Италија.

Во 1932 година, ФИФА во таквата Италија виде идеална земја за домаќин на второто Светско фудбалско првенство, кое се одржа од 27 мај до 10 јуни 1934 година. Влијанието на првото првенство, одржано во 1930 година во Уругвај, беше релативно скромно, ограничено од реалноста на големата меѓународна финансиска криза. ФИФА се потпираше на режимот во Италија за да го направи второто Светско првенство голем успех. „Крајната цел на турнирот ќе биде да му се покаже на универзумот каков е фашистичкиот идеал за спортот, чија единствена инспирација е Ил Дуче“, најавуваше генералот Џорџо Вакаро, претседател на Италијанскиот фудбалски сојуз. На првенството пристигнаа 16 земји, а беа поканети над 400 меѓународни новинари. Како што пишува Микаел Кореја во книгата „Народна историја на фудбалот“, беа отпечатени стотици илјади плакати, фудбалската топка ја красеше секоја кутија цигари во земјата, а беа издадени и милион пригодни поштенски марки. Десетици илјади навивачи од други европски земји патуваа во Италија за да ги поддржат своите тимови.

Црнокошулашите беа ангажирани како редари за да спречат секакво недолично однесување кое би можело да го расипе фашистичкиот спектакл. Заканите во хотелите каде што беа сместени странските тимови, притисокот од фашистичките функционери во соблекувалните и целосната контрола на фашистичката власт врз настанот го наведоа Жил Риме, тогашниот претседател на ФИФА, да прокоментира дека за време на тоа Светско првенство, вистинскиот претседател на ФИФА бил Мусолини.

Радио-преносите на натпреварите на чешки, германски и шпански јазик помогнаа во создавањето позитивна медиумска слика за фашистичкиот режим ширум Европа. Во пресрет на финалето, генералот Вакаро си честиташе самиот на себе пред италијанскиот печат, најавувајќи дека првенството ќе заврши триумфално. На 10 јуни 1934 година, стадионот на Националната фашистичка партија во Рим беше полн – 50 илјади места за финалето помеѓу Италија и Чехословачка, која се квалификуваше победувајќи ја нацистичка Германија. Стадионот скандираше „Italia, Duce! Duce, Italia!“, а во виолетовата ложа Мусолини ги подаваше рацете кон обожавателите. Италија, секако, победи. Под благонаклониот поглед на достојниците на ФИФА, Мусолини на победниците им го врачи сопствениот трофеј, Coppa del Duce во тешка бронза. Претседателот на ФИФА изјави дека италијанскиот фудбалски сојуз дал пример кој треба да се следи.

По тој триумф, италијанската фудбалска репрезентација го освои златниот медал на Хитлеровите Олимписки игри во Берлин летото 1936 година, а италијанската војска ја нападна Етиопија. Потоа, во договор со Хитлер, Мусолини испрати војници во Шпанија за таму да поддржи уште еден фашистички „голгетер“, Франциско Франко.

Извор: https://sdf.hr/