Осамени погреби

Во Амстердам секоја година околу петнаесетина луѓе се погребуваат без ниту еден присутен пријател или член на семејството. Бездомници, постари луѓе кои долго живееле незабележани, мигранти, зависници. Погребот лесно може да се сведе на ладна административна процедура.

Затоа во 2002 година градскиот поет Франк Старик покрена иницијатива за „осамени погреби“. Кога некој ќе умре, а нема никој што би дошол, поетот пишува песна токму за таа личност. Добива само неколку податоци: име, година на раѓање, некаква трага од станот, ситница што го надживеала човекот.

Песната се чита наглас за време на церемонијата. Потоа се положува покрај ковчегот, за да замине заедно со покојникот.

Околу оваа идеја настана мрежа на поети кои го прават тоа низ цела Холандија и Фландрија.

Тоа не е голем ритуал и, освен поетот и градскиот службеник, нема други луѓе. Но во тој миг, таа личност повеќе не е сама. Некој го изговара нејзиното име.

Можеби токму тоа е суштината на сè: потсетник дека секој живот, дури и кога згаснува во тишина, заслужува барем еден глас што ќе го испрати.

Тоа е Европа. Секој живот вреди.

Објавена е и збирка одбрани песни.