Четиринаесетта епизода на „Одрадек“: „Прирачник за пеење и плачење“ на Хулио Кортасар

Кога на граѓани и фирми им се отфрлаат пријави, никој не му се јавува на обвинителот за да му каже дека е „шокиран“. Премиер врти кај државен обвинител да праша за предмет само во држава без систем.

И зошто воопшто му се јавува на државниот обвинител, а не на шефот на обвинтиелството што го водеше предметот за мазутот кое ја запре постапката? Какви се овие нарачки ЕСМ да се жали на одлуката, кога луѓе од самата компанија пред обвинител кажале дека не е оштетена?

Самиот одговор на државниот обвинител звучеше повеќе како правдање отколку како демонстрација на самостојност: „не зборувавме за детали“, „првпат се слушаме“...

Поразително е што државна институција ни прераскажува во детали како течел разговорот меѓу премиерот и обвинителот и кој на кого што му рекол.

Обвинителот напишал дека обвинителите се самостојни во донесувањето одлуки, но очекував да му каже на премиерот никогаш повеќе да не му се јавува да прашува за предмети.
А ако сака да разговараат - тоа да биде само за пари и за условите во Обвинителството.

Реакцијата на министерот за правда не вреди ни да се коментира.

Васко Маглешов, Фејсбук, 14.05.26.