Мицкоски ја дели нацијата на „народ“ и „вонземјанци“

Тврдењето на премиерот Мицкоски дека „ВМРО-ДПМНЕ е народна и партија од народот“ односно дека само една политичка партија го претставува „народот“ е класична популистичка реторика со цел да ја изедначи својата политичка организација со целата нација, практично обидувајќи се да ја делегитимизира опозицијата и нејзините гласачи.

Еве еден проширен контрааргумент на тврдењето на Мицкоски дека гласачите на опозицијата не се дел од „народот“:

1. Демократијата е дефинирана со плурализам, а не со монолитност

Во демократски систем, „народот“ не е хомоген ентитет дефиниран со една политичка припадност, етничка припадност или идеологија. Тоа е разновиден збир поединци со различни идеи, интереси и визија за земјата. Да се хушка дека само гласачите на победничката партија се „народот“ е фундаментално погрешно разбирање на демократската легитимност. Гласачите на опозицијата – кои во 2024 година претставуваа значителен дел од електоратот во Република Северна Македонија – се граѓани, даночни обврзници и жители чии права, гласови и потреби се подеднакво валидни.

2. Инхерентната опасност од „отуѓување“ на гласачите

Кога еден лидер како Мицкоски тврди дека само неговите поддржувачи се „народот“, тој се впушта во опасната реторика на „отуѓување“, третирајќи ги сограѓаните кои имаат спротивставени ставови како аутсајдери, предавници или „вонземјанци“. Ова го поткопува општествениот договор и поларизацијата. Гласачите на опозицијата се, всушност, луѓето кои моментално не се претставени во извршната власт, а нивната опозиција е клучен дел од контролата и рамнотежата во демократското, плуралистичко општество.

3. Уставни права и граѓанство

Уставните права не се доделуваат врз основа на тоа како гласал граѓанинот. Сите граѓани, без оглед на тоа дали гласале за ВМРО-ДПМНЕ, СДСМ, ВЛЕН или која било друга партија, се еднакви пред законот, ги делат истите обврски кон државата и имаат исто право да бараат одговорност од своите избрани функционери. Да се хушка спротивно на ова е да се хушка за враќање кон авторитарни тенденции каде што државата и партијата се неразделни.

4. Реалноста на политичкото претставување

Дури и ако една партија освои мнозинство (како што освои ВМРО-ДПМНЕ во 2024 година), таа станува влада за сите граѓани, а не само за своите гласачи. Маргинализирањето на спротивставените 55% од електоратот (вклучувајќи ги и оние кои гласале за други партии, се воздржале или не гласале) не е само демократски неодговорно, туку и контрапродуктивно за националното единство. Гласачите на опозицијата се подеднакво ангажирани во економската иднина на земјата, образованието и здравствениот систем.

Заклучок

Гласачите на опозицијата не се непријатели на народот, тие се, всушност, народот. Влада која ги признава само своите поддржувачи како легитимни граѓани не работи во најдобар интерес на нацијата, туку создава длабоко поларизирано општество каде што „народот“ е произволно редефиниран за да одговара на политичката агенда. Силата на демократијата лежи во способноста да се почитуваат правата и гласовите на малцинството, а не во преправањето дека тие не постојат.