Сонце

Едно младо сонце избегано од татка си
     се насели на ледина меѓу ледени планини

Не го препознавме веднаш и го погледнавме попреку

Тоа ги засука ракавите и ја преора земјата длабоко
     додека не стигна до нејзината утроба и нејзиното срце

Кога од трудовите здивна поздрави весело со раката
    и се издигна како тица со крилјата над самата темница

И ги осветли сите патеки сите крстосници и ќорсокаци
    и во сјајот ги покажа своето орање и нашите лица

Се прегрнавме тогаш како да сме го чекале само тоа

Станавме блиски па како едно
     и јадевме и пиевме како од искона да сме биле тука

Не навраќаше сонцето од лето до лето само
    и на јаловата долина цвет до цвет да процвета

Младото сонце ненадејно се открадна од нас

Каде отиде како и зошто
    тоа сам добриот бог сега може да го знае

И можеби би го заборавиле како убава случајност
    (како што наминало така си заминало)
    кога со сето сво битие уште не би се грееле

Од тие негови дамнешни златни и топли дланки

Превод: П В.

Мехмедалија „Мак“ Диздар (17 октомври 1917 - 14 јули 1971 во Сараево) — босански поет, еден од најголемите југословенски поети од втората половина на дваесеттиот век.

Диздар завршил основно училиште во својот роден град Столац, а гимназија во Сараево. Во текот на Втората светска војна бил приврзаник на комунистите и на партизаните.

По војната Диздар се истакнал како една од највидните личности во културниот живот во Босна и Херцеговина. Работел како главен уредник на дневниот весник Oslobođenje, како предводник на неколку издавачки куќи и, на крајот, како професионален писател и претседател на Друштвото на писателите на Босна и Херцеговина, сè до неговата смрт во 1971 година. Негова најпозната и култна книга е „Камени спавач“, една од најдобрите југословенски стихозбирки на сите времиња.