„The Neon Demon“ - рејверската (м)ода на убавината

03.12.2016 13:55
„The Neon Demon“ - рејверската (м)ода на убавината

Во овој свет убавината е највисоката валута која ја поседуваме. Таа не е сè, таа е единствена. Токму реткоста ја прави убавината божествена и морбидна истовремено. Николас Виндинг Рефн игра со оваа двојност во време на пост-интернетот и денот по дигиталната револуција. Рефн преку своето визуелно ремек-дело исто така ја критикува рутината во која навлезе кинематографијата по експерименталната ера во 60-тите и 70-тите години, повикувајќи се на сегашниот интертекстуален начин на градење нови приказни и гледишта кои се овозможени од интернетот и популарните естетики кои тој ги наложува.

Кога кладите и во името на Таткото, Синот и Светиот дух веќе не се закана, вештерките играат на техно и се облечени во брендови. Истовремено, се трудат да бидат олицетворение на божественото.

Шеснаесетгодишната Џеси (Ел Фанинг) доаѓа во Лос Анџелес за да се оствари себеси како супермодел, но таа не е свесна за својата убавина. Нежната и деликатна појава на Џеси ја вџашува и истовремено ја освојува модната машинерија. Брендовите ја сакаат, манекенките ја мразат, но Џеси не престанува да се движи по пистата на славата, која потоа ќе ја исконзумира. Буквално.

„Неонскиот демон“ е метафизички хорор, за некои и бизарна комедија која појавите како нарцисизмот, желбата за слава и оттаму за моќ ги карактеризира како физички субјекти подготвени да ја поминат границата на и онака шизофрената реалност. Со помош на неонските бои Рефн опфаќа и елементи на окултното, користејќи го симболот на нарцисоидност и симболот на трите вештерки (Џена Малоун, Ејби Ли и Бела Неткоут) клучен во техно инкантацијата на Џеси во која таа ја губи својата скромност - што ќе биде една од причините за нејзината понатамошна деструкција.

Џеси е достапна за злото околу неа и таа станува жртва на нејзините соработнички, кои не можејќи да ја поседуваат нејзината убавина - ќе ја вкусат. Некои од нив не можат да се носат со товарот во нивните желудници, а другите се сè уште гладни. Неонскиот демон финализира со трагичен, но сепак отворен крај бидејќи расплетот е невозможен кога е во прашање човечката природа. Со тоа, филмот остава простор гледачот сам да го посочи демонот во приказната, да го изнесе надвор од кино салата и да продолжи да се бори со истиот во текот на животот со надеж дека нема да биде победен, пардон - изеден.

Саундтракот за Неонскиот демон e на Клиф Мартинез, кој во повеќе наврати соработувал со Рефн, поточно за „Drive“ (2011) и „Only God forgives“ (2013). Мартинез успешно ја вклопува својата музика во брутално-прекрасниот zeitgeist на Рефн, па забрзаната репетитивност на битовите воопшто не е пластична, туку им помага на гледачите да ја откријат чувствителната страна на бесчувствителноста која ни се чини дека го зафатила целото платно.

Производот создаден од неонската визуелизација и техно музиката му помага на Рефн да создаде хорор филм за убавината која се обидува да опстои во свет со досега најбрзо и хаотично темпо на движење, воден од неврозата која ги вклучува неонските светла за тревога; чудаците се ретки и умираат млади!

Слични содржини

ОкоБоли главаВицФото