Микрокосмос

24.03.2020 16:24

Кога почнаа да гледаат низ микроскоп,
ужасно дувна и до денес дува.
Животот дотогаш си беше доволно луд
во своите димензии и облици.
Но, беа создадени и некакви малецки суштества,
некакви мушички, црвчиња
кои и со голо човечко око
можеа да се видат.

А овде, под стакленцето,
сè е крајно поинако
и веќе толку малецко
што од него заземениот простор
само од сожалување може да се нарече место.

Стакленцето тоа дури не го ни притиска,
туку под него неограничено се дуплира и триплира,
крајно слободно и произволно.

Да се каже дека од тоа има многу - премалку е.
Колку микроскопот е посилен,
тоа побрзо и попрецизно се зголемува.

Тие суштества немаат дури ни пристојна утроба.
Не знаат што е тоа пол, ни детство, ни старост.
Можеби дури не знаат дека ги има - или дека ги нема.
А сепак одлучуваат за нашите живот и смрт.

Некои од нив се кочат во моментно мртвило,
иако не се знае што е за нив момент.
Бидејќи се толку малецки,
можеби и постоењето
за нив е соодветно уситнето.

Зрнцето полен носено од ветар спрема нив е метеор
од длабокиот космос,
а отпечатокот на прст - простран лавиринт,
каде што можат да се собираат
на своите глуви паради,
на своите слепи илијади и упанишади.

Одамна посакував да пишувам за нив,
но тешка е тоа тема,
постојано одложувана за подоцна
и веројатно достојна за подобар поет,
позапрепастен од мене со светот.
Но, времето ита. Според тоа, пишувам.

Превод: П. В.

 

Слични содржини

нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна

ОкоБоли главаВицФото