Мојата песна се фрла од мостот

Наутро
мојата песна ја убива смислата.
Со нејзината крв
ја бојам карпата црвено
и ја измислувам слободата.
Мојата песна се фрла од мостот,
и изјавува љубов на водата,
патува кон катодата
и склопува брак помеѓу машината
и природата.
Мојата песна одлучува
дали лета или паѓа
а, јас се раѓам
од нивната дива љубов,
јас сум она што се случува,
го создавам сопствениот лик
низ стакло, темно,
кое не е свето, ниту земно,
моето вечно е истовремено
небесно и подземно,
јас не сум меѓу нас,
ниту меѓу нив,
мојот мир е експлозив
мојот гнев е беззаб
чекорам на работ на свет
кој нема раб,
одам по жица,
мојата жар-птица
е бессона,
бесмртна.
ноќна,
немоќна,
мојата песна е семоќна.