З’р не сте чуле?

Руку на уста,
гугýтка спроти сл’нце,
з’р оште тој?

Он седи тамо и треби:
óномóно, дóномóно,
чин, чин, краен чин,
веќе нема златен плод
за мајка што носи сачки.

Бивáет јавлено всем:
ути́шла у плани́нта,
по елéна, по ведрога,
по кошýљу за сви нас.

Ојле дојле, авакум,
сè е можно во тој ум.

Не сте чуле?

Што збориш ти бе?!
Ези́к за зуби,
док има време.