Морам да ви раскажам колку си се смеев вчера на сопствената несмасност, појавност, горопадност

Се спремаме семејно за во кафана, да се дотераме, нели. Си го вадам шарениот фустан што го купив пред нова година, да го облечам, да бидам Сека Сабљиќ у кафана. Го вадам од закачалка и гледам под едната мишка отпарано малце. Викам, е добро де, ништо страшно, ќе го закрпам. Го прегледувам фустанот и гледам дека и под другата мишка дупка, онолкаа! Си викам: ова е невозможно. Но, изгледа премногу ги имам кревано рацете и се направиле дупки и под двете мишки од притисокот на цицкиве.

А фустанот ми е безмерно точен насекаде, освен очигледно кај што пукнал. И си седев така со конците и иглата во рака и си реков: не, ова не може сега да се поправи.

Одбрав еден друг и излеговме.

Во кафана си се мислев колку сум голема и смешна и се прифатив и си каснав јагнешко.

Ана Голејшка Џикова, Фејсбук, 22.01.24.