Вечно ловиште

Часовите ги поминувам во трпеливо чекање.
Се кријам меѓу гранките,
имам земја на лицето,
пленот го сонувам
и никогаш ништо не уловувам.
Деновите ги поминувам во трпелива глад.
Во очите имам музика и чад.
Бавно и нежно ги правам моите стапици
во кои се фаќаат шарените птици,
а потоа ги пуштам
и залудна е мојата пушка.
Вековите ги поминувам во трпеливо умирање,
скриен во мојот ров
во безнадежна игра,
во безнадежен лов
во кој се вљубувам и
самиот себеси се уривам,
бидејќи не умеам да убивам.