Боли глава

Доколку навистина ветропаркот остварува годишна добивка од 100 милиони евра, за 30 години (колку што типично изнесува работниот век на ветерните централи) нашата изгубена добивка изнесува неверојатни 3 милијарди денешни евра! Во идни евра, прилагодени со инфлацијата - двојно повеќе.

Значи, губиме 3 милијарди евра добивка, а заштедуваме само каматни трошоци, коишто при каматна стапка од 4 проценти (за кредити за зелена енергија, што лесно се одобруваат деновиве), на 85 отсто од 500 милиони долари, односно 425 милиони долари позајмени пари на 20 години, изнесува само околу 215 милиони долари. Така ние би вратиле вкупно 425+215=640 милиони долари во 20 еднакви ануитети од по 32 милиони долари.

Дејан Трајковски, Фактор / Окно, 27.06.24.

Пред некој ден добив известување за пристигната пратка. Пишуваше дека може да се подигне до 17 часот. Стигнав во пошта и на шалтерот за пратки пишуваше пауза од 16.30 до 17 часот, а немаше ни 16.30. Не ми се чекаше половина час или пак да доаѓам на жешкото и почнав да се жалам. Вработената го погледна картончето и рече: „на работно место; тоа значи треба да одиш кај поштарите, а тие работат до 13 часот“. Појдов „кај поштарите“, што е еден голем хангар кајшто се примаат пратките и поштарите ја земаат поштата. Тука картончето, како во филм, ми падна меѓу решетки во сливник, и не можев да го дофатам. За среќа, три дена бев на работилница за куклени претстава и почнав да смислувам решение како да го дофатам. Со едно стапче го извлеков кај еден поширок отвор. Вработените беа љубезни и ми ја дадоа пратката, иако подигањето формално е до 13 часот. Направив и еден краток разговор интересирајќи се за моменталната ситуација во поштата. Погледнав на пратката, беше од Куманово, а подолу Фото клуб Куманово, и сфатив дека стигнал златниот медал. Така што оваа авантура со драмска тензија заврши со среќен крај и мило ми е што појдов.

Лени Вон Гелева, Фејсбук, 17.06.24.

Образложувајќи ја потребата од нови министерства, Мицкоски рече дека станува збор за „преспитување и рационализација со можност за спојување или укинување на одредени државни органи“. Значи, професорот објасни математички прецизно, како и секогаш кога објаснувал нешто и особено кога искажувал став.

Во неговата математика минус и минус даваат плус, па така и зборот рационализација значи повеќе. Повеќе гласови на избори, повеќе министерства. Поголема партија на власт, повеќе членови за задоволување на нивните потреби. Повеќе министерства, повеќе заменици-министри, повеќе кабинети, повеќе советници, повеќе соработници, повеќе коли, повеќе дневници…

Горан Михајловски, СДК, 07.06.24.

Али Ахмети во име на коалицијата Европски фронт предводена од ДУИ најави дека накоро ќе почне „битка за почитување на духот на Охридскиот договор“.

Не постои дух на Охридскиот договор. Охридскиот рамковен договор е реалност. Тој е дел од Уставот. Тоа што Али Ахмети сега го прави не е почитување на духот на Охридскиот договор, туку повикување на духовите од минатото. Вадење на чизмите од таван и пушките за одење в планина.

Децата на ДУИ премногу се обогатија за тие самите да облечат чизми за да гинат во шума. Ама, пак, имаат доволно пари за да најдат други будали да гинат за ветените, а неиспорачани тендери на ДУИ.

Горан Михајловски, СДК, 31.05.24.

Ветувањето за гордости и слично на „Македонија Твоја” можеби и не беше експлицитно, но низ нападите кон противниците недвосмислено подразбираше (по ред): без Албанци во владеењето, без Северна во името, без бугарско малцинство во Уставот.

Но, што добија граѓаните кои ги гласаа грешните гордости: наместо Македонија читаат и слушаат „нашата земја”, „државава”, „републиката” и други срамни избегнувања.

Емилија Целакоска, Рацин, 31.05.24.

Наклонетоста на Ахмети кон Груби контра Меџити е новост на денешницата, но доколку се потсетиме на почетоците на ДУИ ќе се присетиме дека истиот пристап го користеше и во фаворизирањето на Меџити („храбро момче кои само што почна да се бричи”) во судирите со Беќир Асани, и особено со традиционалните интелектуални кругови во Скопје, кои претходеа на ДУИ.

Алчноста на Ахмети тогаш се отсликуваше низ патолошката омраза кон сè што е урбано и современо, секој кој со мачните искуства од 80-тите и 90-тите ја загрозуваше неговата неприкосновеност на „нов Скендербег”. Тогаш Меџити беше само актер кој итромански ја разбираше, искористуваше и хранеше провинциската глад на лидерот за слава.

Времето течеше, нештата се менуваа, а некогашниот марксист оз Зајаc полека ги откриваше доблестите на капитализмот. Груби беше само актерот кој навреме ја препозна провинциската глад на лидерот за пари и го хранеше со малку пари, малку повеќе пари и најпосле со пари над сè друго. Алчноста на Али ја проголта фамата за Ахмети, а ДУИ падна врз сопствениот меч.

Арсим Зеколи, Дојче веле, 23.05.24.