Боли глава

Зошто имаме песни дека Егејска е наша и ќе одиме на Солун, и песни дека Солун е наш, а немаме такви песни за Пиринска Македонија? Ќе одиме на Сандански, песни како Благоевград, Петрич, или Дупница се наши?

Идејата не ми е дека Пиринска не била македонска или дека нема Македонци таму, секако дека имало и има.

Но зошто тие елементи за Пиринска изостануваат од нашата култура и песни? Зошто го памтиме тоа што ни го земале Грците а не го памтиме тоа што ни то земале Бугарите? Зошто сме се откажале од тој регион? Сепак тоа е исто така голем дел од претходната територија.

Можда некое југословенско влијание? Или нешто друго? Може е просто површен интерес - Солун е на море, а другиве претходно наши области не се така интересни за враќање?

Душан Стојчев, Фејсбук, 16.07.25.

Па сега се поставува прашање, да не случајно жртвата која се прикажува во јавност е токму оној кој предизвикал физички напад. Да не испадне на крајот такво нешто.

Панче Тошковски, министер за внатрешни работи, го коментира нападот врз Данела Арсовска на Бит пазар; Сител, Дневник, 11.07.25.

Премиере, Ве потсетувам дека аерозагадувањето со ПМ 2.5 во Македонија годишно одзема над 3.800 животи, што е 17,7 отсто од вкупната смртност во државата. Секој деветти смртен случај кај новороденчињата е поврзан со загаден воздух. Тие новороденчиња можеа да израснат и да ја подобрат демографската рецесија што деновиве патриотски ја верглате.

Бојан Шашевски Шаше, Радио МОФ / Окно, 07.07.25.

Ќе се женам, што да правам,
бурма на прст ќе си ставам.
Демохристијанин ко Мицко да бидам,
да видам матично, Галичник да видам!
Оди си, Сотоно, од ова неженето тело –
ќе те избркам со светлина на бело одело!
Женет човек и со УЈП е брат!
Мицко, дал ќе ми бидеш сват?

Владимир Лукаш, Фејсбук, 04.07.25.

Одбиваме да бидеме деполитизирани изведени на поворка за промоција на корпорациски компании, да шетаме како испразнети, весели, насмеани машини без глас. Насилството што го трпиме, болките што стојат врежани во нашите тела, срамот што нè прогонува во општеството целите наши животи, понижувањето и навредите, како и нашите колективни преживувања, мрежи, радост и уживања, можат да бидат единствено предмет на политички акт во јавен простор и изразени низ бес и низ протест.

Славчо Димитров, говор на Парадата на гордоста 2025, 16.06.25.

И ова лето ќе апелирам до надлежните:

Барем во топлотен бран, наштелувајте ги семафорите според пешаците.

Стоиш две минути на црвено, на припек, зеленото е толку кратко што мораш да трчаш, а некогаш стасуваш само до пола - па пак припек, дамла, све.

Не е некоја филозофија да се измери колку време му треба на човек за да помине метар, пет, десет... со нормален од. Па и да се земе предвид дека тој човек може да е и понизок, и повозрасен, и понатоварен.

Не е тешко. Речиси секој град знае. Нека научи и Скопје, еве барем во топлотен бран.

Јасна Шоптрајанова, Фејсбук, 25.06.25.