Тамариска, предели

27.11.2020 19:45

Го видов лицето на дедо ми Рант Дириан утрово
иако тој никогаш не се појави пред нас, неговите внуци.
Со пајтон одел дури до Будим во 1928-та
и зад него до Сегедин свиреле унгарски цигани
со цигулки и контрабас.
Пиел од мерак и плачел потем од тага.
На враќање на баба ми Ленка ѝ носел кинески порцелан
лепези од слонова коска и безброј шапки од кадифе и тул.
Го донел првиот грамофон на навивање во Ново Село (Струмичко)
па го ставиле в недела наутро под дудинките пред кафеаната
додека во белите варосани спални на газдите брмчеле кутиите
полни со свилени кожурци
а тие двајцата, со три мали деца, седнати еден спроти друг
пиеле кафе од новите филџани.
Било тоа сред летниот јужен дел на светот:
прав по калдрмата, пазарен ден
риба од Дојран во кошеви...
Тој ѝ рекол: – Ќе бегам, Ленко, ќе бегам.
Таа гледала во дудинката, треперел лист, растел лист
растел еден кожурец закачен со свила
и децата ја влечеле за здолништето
а тој ѝ зборувал ерменски
се фаќал за срцето, смачено му е
емигрант е, туѓинец
и таа се фаќала за срцето, смачено ѝ е, емигрантка е, туѓинка
и најпосле се случило што се случи.
Не избега кутриот преку граница
ден-два потоа со пајтон отишле
до Државната во Скопје
и тука на клупата во паркот
со пусулчето препорака божем...
Таа се вратила сама со коњите
ја облекла долгата црна шамија
и јас четириесет години подоцна
уште таква ја гледам.
Од филџаните од Будим преживеа само еден
со две кинески женски фигури
со игли во косата и чадорчиња
облечени во розе свила седат под ретка крошна
сонцето ги допира нивните лица од креда...
Пиев млеко од тој филџан
и пиев вода во шаторот по земјотресот
и ги засакав двете Кинезинки од порцелан.
Утрово вртев речник со слики
и дознав дека крошната е тамариска
и означува бесмртност.
Еве ги двајцата
Рант и Ленка Дириан
седат под стеблото
и зборуваат за нас.

 

Слични содржини

нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна
нема
Секој ден песна

ОкоБоли главаВицФото